افزايش قابل ملاحظه توسعه و دارايي ها در دهه اخير و تغيير اقليم موجب ريسك قابل ملاحظه سيلاب گرديده و در نتيجه اهميت مديريت سيلاب بسيار افزايش يافته است. با وجوديكه در حين بلايا نياز به توان اضطراري و اقدامات خاص وجود دارد، الزامات و اقدامات مرحله‌اي آنچنان قابل پيش بيني هستند كه بتوان آنها را برنامه ريزي نمود. در اين راستا بايستي توجه نمود كه تقريبا تمامي مطالعات سود - هزينه كه در مورد بلاياي مختلف انجام شده نشان مي دهد كه منافع آمادگي و برنامه ريزي براي بحران (شامل كاهش تلفات و خسارات مستقيم و غير مستقيم) حداقل 2 تا 3 برابر بيشتر از هزينه هاي آن مي باشد. دهه 1990 ميلادي شاهد رشد شديد كاربرد برنامه ريزي شرايط اضطراري و گسترش آن در تمامي سطوح دولتي، صنعتي و جامعه بود. تهيه برنامه عملياتي هر زمان كه احتمال يك واقعه فاجعه بار وجود داشته باشد منطبق با دورانديشي و احتياط مي‌باشد. زماني كه قبل از بحران در آرامش و با كمك كارشناسان چند رشته‌اي كه اطلاعات لازم را در دسترس دارند، صرف برنامه ريزي براي مديريت ريسك و بحران مي شود, بازده بسيار خوبي در زمان واقعي خواهد داشت. برنامه ريزي شرايط اضطراري نياز به هم برخورد فني و هم حس ذاتي (چشم انداز) دارد و از طرف ديگر وجود ديدگاههاي دانشگاهي تا حرفه‌‌اي الزامي است. بنابراين برنامه ريز شرايط اضطراري بايستي آموزشهاي لازم را در گستره‌ي وسيع دريافت كرده باشد. برا ي مثال آَشنايي با سامانه هاي اطلاعات جغرافيايي (GIS) و تكنولوژي اطلاعات (IT) قطعا يك مزيت محسوب مي‌شود. در عمل افراد كمي با تمامي قابليتهاي لازم در دسترس مي‌باشند و در اين چهارچوب بنظر مي رسد تلفيق مهندسي ارزش، مديريت ريسك و تكنولوژي اطلاعات با تكيه بر كار تيمي بتواند نقش مهمي در برنامه ريزي شرايط اضطراري ايفا نمايد. به عنوان يك نمونه تاريخي مي‌توان به حضرت نوح به عنوان اولين برنامه ريز شرايط اضطراري سيلاب اشاره نمود.

كلمات كليدي: