از دير باز آتش از ابزار هاي مهم شكل دهي اكوسيستمهاي استوايي و حاره بوده است. در ايران اكثر آتشسوزيها در فصل خشك تابستان ايجاد مي گردد. اگرچه آتش بعنوان فاكتور موثري در الگوي پراكنش جنگلها و محيط زيست ايران محسوب نمي گردد. اما موارد مختلف وقوع حريق در جنگلها و مراتع در گزارشهاي مختلفي قابل مشاهده مي باشد. تداوم حريق زماني كه بمدت چند روز ادامه بيابد باعث نابودي چندين هكتار جنگلهاي اوليه زيباي منطقه خواهد شد. عرصه هاي احيا شده كه جنگلهاي سوزني برگ جايگزين درختچه ها مي شوند زمينه ساز ايجاد حريق در عرصه ها مي باشند. علاوه بر اين علوفه جنگلي در آتشسوزي ها موثر مي باشند. كاهش علوفه قابل اشتعال در سطح و جايگزيني مواد غير قابل اشتعال باعث كاهش احتمال سرايت آتش به تاج درختان مي گردد. همچنين رديف درختان نسبت به جهت تابش، باد و شدت آتش در مقدار خسارت آتش موثرند.آتشسوزي باعث خسارت زيادي به جنگلهاي ايران مي شود. سطح آسيب ديده بر اثر حريق در طي سالهاي 1371 تا 1380 بميزان 217301.3 هكتار در 6235 فقره حريق بوده است. در خراسان خسارت حريق در سال 1383 بميزان 539.2 هكتار در طي 85 مورد حريق بوده كه 15181 درخت و 219 تن علوفه در اين آتشسوزيها از بين رفته است.

كلمات كليدي:

حريق، جنگل، مرتع، پوشش گياهي، دامداران، سوزني برگ، استان خراسان