پژوهش حاضر يك مطالعه توصيفي مقطعي بوده كه به منظور بررسي ميزان آمادگي بيمارستان هاي آموزشي وابسته به دانشگاه علوم پزشكي شيراز از نقطه مديريت بحران انجام گرفته است. افراد مورد مطالعه ميديران، مترونها و مسئولين تاسيساتي مي باشد كه تعداد آنها 27 نفر بوده و داده ها از طريق پرسشنامه جمع اوري شده اند كه پايايي و روايي پرسشنامه توسط پژوهشگر سنجيده شده است. يافته هاي پژوهش با استفاده از نرم افزار SPSS و بار جداول توزيع فراواني حاكي از آن است كه ميزان آمادگي بيمارستان هاي جامعه پژوهشي در حد متوسط به بالا بود. برنامه هاي آموزشي جهت مقابله با بحران در تعداد بيشتري از جامعه پژوهشي وجود داشت. برنامه هاي امداد و نجات دوره اي در هيچ كدام از مراكز انجام نمي شود. همه بيمارستانها سيستم اطفاي حريق داشتند. اما دستورالعمل ايمني و سيستم هاي اعلام حريق به جز در دو مركز در ساير مراكز وجود نداشت. از نقطه نظر ساختار سازه اي و تاسيساتي شامل هم خواني نقشه بيمارستانها با موقعيت روز و خطر پذيري آنها در برابر زلزله و آتش سوي و … تعداد بيشتري از بيمارستان ها مطابق با استاندارد بود. 88/9 درصد مديران با جغرافيايي منطقه آشنايي داشتند و در نيمه بيشتر از بيمارستان ها برنامه جهت تخليه بيمارستان در زمان بحران داشتند و كميته بحران فقط در يكي از مراكز آن هم با كيفيت در حد متوسط وجود داشت.

كلمات كليدي: