شرايط اضطراري حد فاصل بين شرايط معمول و شرايط بحراني مي باشد. شكل گيري شرايط اضطراري تابعي از عوامل مختلف بوده كه در اين ميان سوانح طبيعي و از جمله زلزله از نمودهاي اصلي اين عوامل به حساب مي آيند. شرايط اضطراري پيچيده نوعي از حالات اضطرار محسوب مي گردد كه به صورت بنيادي داراي تفاوت با شرايط اضطراري معمولي مي باشد. شرايط اضطراري پيچيده هنگامي به وقوع مي پيوندد كه حداقل يكي از الگوهاي تداخلي بين فاكتورهاي شكل دهنده شرايط اضطرار حادث گردد. گرچه الگوهاي تداخلي بخشي از فاكتورهاي شكل دهنده شرايط اضطراري مي باشند اما از اساسي ترين مولفه ها در شكل گيري شرايط اضطراري پيچيده محسوب مي گردند. لذا با توجه به تاثير الگوهاي تداخلي، آناليز حوادث در شرايط اضطراري پيچيده در حالت كلي با شرايط اضطراري داراي تفاوتهاي بنيادي مي باشد. شناسايي مولفه هاي شكل دهنده شرايط اضطراري پيچيده، تفاوت هاي بنيادين بين شرايط اضطراري و اضطراري پيچيده، مولفه هاي گذار در شرايط اضطراري پيچيده به شرايط بحراني و ساز و كار تحليل شرايط اضطراري پيچيده، ساختار اصلي اين مقاله را تشكيل مي دهد. لذا در اين مطالعه با تعريف سناريوي كاربردي به تبيين عملي مولفه هاي گذار از شرايط اضطراري به شرايط پيچيده اضطراري پرداخته شده است. نتايج به دست آمده ازمدل پيشنهادي در اين مطالعه كه مبتني بر شرايط منطقه 10 شهر تهران تهيه گرديده به نحو مطلوبي قابليت گسترش كاربرد و عموميت يابي در كليه مناطق شهري را دارا مي باشد.

كلمات كليدي:

شرايط اضطراري ، ضرايط اضطراري پيچيده ، شرايط بحراني ، شرايط معمول ، زلزله