ريسك هر سانحه با دو مشخصه اصلي احتمال و پيامد وقوع قابل تبيين است كه در حالت كلي به دو گروه عمده ريسكهاي آشكار و بالقوه قابل طبقه بندي مي باشد. با توجه به دو مشخصه بنيادي ريسك، تنها ريسكهاي آشكار درمحاسبات نمود پيدا كرده حال آنكه چشم پوشي از ريسكهاي بالقوه در يك سامانه يا مجموعه ممكن است روند كلي برآورد ريسك را دچار تغييرات عمده اي نمايد. شهرها به واسطه تجمع و تعدد مولفه ها كاركرد انساني همواره يك مجموعه آسيب پاذير محسوب مي گردند. اين در حالي است كه تاثير مولفه طولي زمان در مولفه هاي مكاني و نمود اصلي آن كه بافتهاي فرسوده شهري مي باشد، تشديد كننده آسيب پذيري بيش از پيش شهرها محسوب مي گردد. هدف از ارائه اين مقاله پيشنهاد راهبردهايي است كه درگام نخست با استفاده از اين خط مشي ها بتوان ريسك هاي بالقوه ناشي از رخداد سوانح طبيعي در مناطق شهري را مورد شناسايي قرار داد و سپس در گام دوم به تعيين و استخراج مولفه هاي بنيادي براي تحليل ريسك هاي پنهان پرداخت. بدين منظور در اين پژوهش با ارائه يك ساختار كلي و مشخصه هاي اصلي محدوده اي از منطقه 8 شهر تهران، راهبردهايي كاربردي با در نظر گرفتن ترتيب و توالي كاربرد مورد پيشنهاد قرار گرفته است.

كلمات كليدي:

بافت فرسوده ، ريسك بالقوه ، ريسك آشكار ، سوانح طبيعي ، مناطق شهري