در طي دهه اخير با جداكردن و فرق گذاشتن بين دو مفهوم مهم و عمده در علم مهندسي راه و ساختمان يعني مقاومت و عملكرد، روشهاي طراحي سازه ها در برابر بارهاي جانبي مخصوصا زلزله دچار تغييرات گسترده و اساسي شده اند. زلزله به عنوان ناشناخته ترين، غير قابل پيش بيني ترين و شايد ترسناك ترين پديده طبيعي كه بشر همواره به منظور حفظ خود و محل سكونت خود در برابر آن در تلاش و برنامه ريزي بوده است، به عنوان مهمتارين بار جانبي وارد بر سازه ها شمرده مي شود و از اين رو اغلب روشهاي طراحي جهت گيري تحقيقات خود را در زمينه مقابله با آن قرار داده اند. به همين دليل به مرور تغييراتي در روشهاي طراحي ايجاد شده است. با شروع اين تغييرات روش طراحي جديدي بنام روش طراحي بر اساس عملكرد ابداع شد. در روش طراحي بر اساس عملكرد، عملكرد سازه با استفاده از نقطه عملكرد كه به صورت جابجايي هدف گره كنترل تعريف مي شود، مشخص مي گردد. با دانستن نقطه عملكرد و سطح عملكردي I.O يا L.S يا C.P كه براي سازه تعريف مي شود، نقاط ضعف در سازه شناسايي مي شوند. اين نقاط ضعف در واقع همان محل تشكيل مفاصل پلاستيك مي باشند و آنگاه كه اين نقاط ضعف در طراحي مجدد سازه تقويت و اصلاح مي شوند. در اين مقاله با استفاده از سه روش طراحي بر اساس عملكرد N2، طيف ظرفيت و روش ضرايب سه قاب فولادي 3، 6 و 10 طبقه آناليز و طراحي شده اند و نتايج آنها با يكديگر مقايسه شده اند.

كلمات كليدي:

طراحي بر اساس عملكرد ، سطح عملكردي ، مفصل پلاستيك ، گره كنترل