طرح هاي تنظيم شده براي مديريت بحران در نواحي شهري به واسطه تاثير مولفه هاي متعدد در شكل گيري بحرانها عموما گرايش آشكاري به تقليل گرايي دارند. در هر يك از اين طرحها بسته به رويكرد انتخابي برخي از مولفه هاي موثر در شكل گيري بحرانهاي شهري انتخاب و تحليل بر پايه اين عوامل صورت مي گيرد. اين در حالي است كه ناديده گرفتن برخي از مولفه ها كه عمدتا هم قابل اندازه گيري به صورت كمي نمي باشند، نقش مهمي در عدم كارآمدي طرح جامع مديريت بحران در مناطق شهري دارد. در اين مقاله با در نظر گرفتن مشخصه هاي بحران (به عنوان عامل مولد) و محيط (به عنوان عامل پذيرنده) به تبيين يك الگوريتم مناسب به منظور ارزيابي كفايت طرحهاي جامع مديريت بحران پرداخته شده است. تكنيك مورد استفاده يك شيوه گام به گام مي باشد كه در هر مرحله به تعيين اين مساله مي پردازد كه آيا مولفه هاي منتخب مي توانند جامعيت عوامل را مورد نظر قرار دهند. در صورتي كه پاسخ اين سوال منفي باشد اين الگوريتم به پشنهاد راهكارهاي توسعه دهنده مي پردازد. نتايج اين ماطلعه به نحو مطلوبي قابليت تمايز بخشي به طرح هاي جامع مديريت بحران و انتخاب در شرايط مساوي را امكان پذير مي نمايد.

كلمات كليدي:

ارزيابي ، الگوريتم ، كفايت ، طرح ، مديريت جامع بحران