يكي از مشكلات عمده كلان شهرهاي كشورهاي در حال توسعه عدم شناخت كافي از متغيرهاي محيطي و بالطبع نا آگاهي از پتانسيل هاي بحراني در مناطق گوناگون مي باشد؛ بر اين اساس بسياري از سرمايه گذاري هاي انجام شده در بخش امداد و نجات ، معمولا به بازدهي مطلوب دست نيافته و اتلاف سرمايه ناشي از عدم تطابق برنامه ريزي ها با ويژگيهاي محيطي از جمله خصوصيات بارز اين شهرها به شمار مي رود. در اين مقاله با توجه به وضعيت نامطلوب تهران و شهرهاي بزرگ ايران كه گفته مي شود همگي بشدت در مقابل حوادث مختلف آسيب پذيرند ؛ با استفاده از فنون تصميم گيري گروهي و تحقيق در عمليات سعي شده است وضعيت مراكز امداد و نجات مورد ارزيابي و تجزيه وتحليل قرار گيرد. مطابق متدولوژي ارائه شده ، جهت ارزيابي مراكز امداد و نجات در يك شهراولويت بنديي ، ارزيابي هر مركز براساس فرآيندي ساختاريافته در قالب يك مدل جامع مورد بررسي قرار گرفته است ؛ بطوريكه بعد از تعيين شاخص هاي دخيل در ارزيابي مراكز امداد و نجات، شاخص هاي مذكور ارزيابي و وزن دهي شده و با تشكيل ماتريس تصميم گيري ، مراكز امداد و نجات موجود ، مطابق تكنيكي خاص امتياز دهي و نهايتا تجزيه و تحليل شده است. در پايان با ارائه مثالي كاربردي از مباحث تئوريك گفته شده ؛ طريقه كاربري متدولوژي پيشنهادي در ارزيابي مراكز امداد و نجات شهرهايي همچون تهران و ساير كلان شهرهاي كشور نشان داده شده است.به اميد آنكه پژوهش حاضر بتواند گام موثري در بهبود تصيمات اتخاذ شده باشد و در آينده شاهد كاهش اثرات مخرب حوادث احتمالي فردي و گروهي و بهبود وضعيت خدمات رساني در جامعه باشيم.

كلمات كليدي:

ارزيابي – مراكز امداد و نجات– تصميم گيري