سازمان هاي بين المللي كمك رساني و امداد مانند كميته بين المللي صليب سرخ و هلال احمر علاوه بر تعهدات خويش در زمان بحران ها و مراقبت از آسيب ديدگان، با تجربه اين نتيجه رسيده اند كه اقدام موثر در زمان بحران مستلزم آمادگي قبلي است و در اين رابطه تدابيري انديشيده و برنامه هاي خاصي را به اجرا گذاشته اند. از جمله آنها مي توان آموزش كمك هاي اوليه و امدادرساني آموزش پرستاران در مواجهه با بحران هاي سراسري ايجاد بانك خون – عضو گيري داوطلبي و سازماندهي داوطلبان و آموزش كودكان در مواجهه با بحران و … را نام برد. كساني كه در زندگي خود بحران هاي گسترده و بلاياي طبيعي حاد را تجربه كرده اند به خوبي مي دانند كه اين بحران ها ابعاد دهشتناك و گوناگوني دارد. بي شك نگاه يك جانبه و مقطعي به بحران باعث مواجهه انفعالي با آن شده و عكس العمل مناسب را از ما سلب مي كند. پس از رخداد بحران در صورتيكه دسترسي به موقع به منطقه امكان پذير نشود و شريان ارتباطي منطقه در اسرع وقت به جريان نيفتد بي شك بايد منتظر مصائب و عوارض انساني ديگري بود كه ممكن است ابعاد آن را از واقعه نخستين هم فراتر رود. حمل و نقل يكي از الزامات حياتي در چنين وضعيت هايي محسوب مي شود و به يقين بدون سوخت امكان آن وجود ندارد. سايت ها و جايگاه هاي ثابت شبكه سوخت رساني كشور بر اساس استانداردهاي حاكم و جهت حفظ ايمني شهروندان طوري طراحي و نصب شده اند كه به محض برخورد با عوامل غير منتظره به صورت كاملا ايمن جريان سوخت را قطع نموده و عملا غير قابل استفاده مي شوند. در چنين وضعيتي پرسش اين است كه تا راه اندازي مجدد سيستم از چه راهي سوخت مورد نياز تامين مي شود. شركت مهندسي تكنوتار پس از تشخيص اين نياز مبرم در كشور با توجه به رسالتي كه در اين صنعت به عهده داشت طرح خود را ارائه نمود.

كلمات كليدي: