در دهه اخير سنجش از دور فضايي نقش خود را به عنوان يك فنآوري موفق و قدرتمند در عرصه مديريت بحران بويژه در مراحل قبل از بحران (ارزيابي مخاطرات و خطر پذيري) و بعد از بحران (بازتواني و بازسازي) نشان داده است. اما هنوز در مرحله حين بحران (پاسخ) قادر به ارائه اطلاعات بموقع جهت مانيتورينگ عمليات هاي امداد و نجات بويژه در خصوص بلاياي طبيعي زلزله، سيل و آتش سوزي جنگلها نمي باشد. در اين خصوص سنجش از دور هوايي راهكار و جايگزيني مناسب جهت برآوردن اين نياز ضروري و حياتي مي باشد. اما از آنجائيكه استفاده از سكوهاي هوايي سرنشن دار (هواپيما، بالگرد) داراي محدوديت هايي از قبيل مانيتورينگ پيوسته، خطرات جاني، هزينه هاي بالا، پوشش تصويربرداري كم و ترافيك هوايي مي باشند، سكوهاي هوايي بدون سرنشين در ارتفاعات بالا (لايه استراتوسفر) گزينه كاملا مناسبتري مي باشند. مقاله حاضر يك معماري پيشنهادي جهت بكارگيري منظومه اي از پرنده هاي بدون سرنشين استراتوسفري با سنجنده هاي تصويربرداري با قدرت تفكيك مكاني بالا (شامل پنكروماتيك، چندطيفي و راداري) و ارتباطات مخابراتي مناسب جهت مديريت اثربخش امداد و نجات كشور ارائه مي نمايد. با ايجاد اين سامانه تصويربرداري ، مانيتورينگ تقريبا آني و پيوسته بحران، در تمام مناطق كشور، در هر شرايط آب و هوايي، در تمام شبانه روز، با هزينه كم و بدون خطرات جاني ميسر مي گردد.

كلمات كليدي:

امداد و نجات، پرنده هاي بدون سرنشين استراتوسفري، تصوير برداري، سنجش از دور، مديريت امداد و نجات