در اين مقاله راهكاري به منظو راجراي بهينه سازه هاي تركيبي به همراه مدلي خاص براي اتصال خمشي تير به ستون در اين سازه ها پيشنهادشده است و رفتار لنگر – دوران اتصال به كمك روش اجزاء محدود مورد بررسي قرار گرفته است. هدف اصلي اين پژوهش فراهم آوردن امكان استفاده حداكثر از مزاياي ذاتي سازه هاي تركيبي در مقايسه با سازه هاي رايج به منظور كاهش تلفات زلزله بوده است. سختي زياد اتصال پيشنهادي و رفتار مطلوب آن در كنار تسهيل اجراي سازه با روش در نظر گرفته شده از جمله نتايج اين تحقيق در راستاي ارتقاء تكنولوژ ي ساخت موجود دركشور به شمار مي آيند.

كلمات كليدي:

سازه هاي تركيبي ، اتصال ، رفتار لنگر - دوران