هرچند از ابتداي پيدايش بتن، تحول اندكي در آن بوجود آمده ولي طيف وسيعي از كاربرد بتن عملا بيانگر اين مطلب است كه مزاياي بيشماري كه اين نوع مصالح از آن برخوردار است، ساير موارد آن را تحت الشعاع قرار ميدهند. به منظور ايجاد شرايط ايزوتروپي و نيز كاهش ضعف شكنندگي و تردي جسم بتن تا حد ممكن، در چند دهه اخير از رشته هاي نازك ونسبتا درازي كه در تمام حجم بتن ، به طور همگن و درهم پراكنده مي گردد، استفاده مي شود. براي تقويت ماتريسهاي سيماني تاكنون الياف مخلتفي از قبيل فولادي، شيشه اي، نايلون ، پلي پروپيلين ، آزبستي، كربن، كولار، بلبو و ... استفاده شده است. با توجه به اينكه عملكرد الياف در ماتريس سيماني بستگي به مشخصات فيزيكي و مكانيكي الياف به كار برده شده دارد در اين قسمت سعي شده است كه ويژگي هاي معرف الياف مناسب در بتن شناسايي گردد. اين ويژگي هاي مهم شامل شكل و اندازه الياف، نسبت ظاهري، خاصيت و ضريب ارتجاعي، قابليت پيوستگي ماتريس، خصوصيات بين سطحي، ضريب پواسون، ضريب كششي ، كرنش پذيري و نحوه قرار گرفتن الياف در ماتريس مي باشد.

كلمات كليدي: