با بررسي حوادث و رخدادهاي متعددي كه در سازه هاي آبي نظير پل روي مي دهد، آشكار مي گردد كه يكي از دلايل بروز اين حوادث خارج از ضابطه انسان از منابع طبيعي موجود در مجاورت آنها مي باشد. رودخانه زاينده رود كه گوهر كوير ايران است و شهرهاي اصفهان، يزد، كاشان و بسياري از شهرهاي ديگر و مزارع اين مرز و بوم از اين رودخانه سيراب مي گردند، داراي اهميت ويژه اي مي باشد و تعدد و ازدهام كاربري اين رودخانه و تراكم جمعيتي مجاورت آن باعث احداث سازه هاي مختلف آبي در مجاورت اين رودخانه گرديده است. پل هاي متعدد تاريخي و جديد كه در طول مسير اين رودخانه احداث گرديده از كذشته شاهد بروز تغييرات متعدد در بستر رودخانه بوده اند ولي تغييرات كنوني آنقدر اثر گذار و مخرب است كه سازه هاي پل و پايه هاي آن ها تحمل كافي گذر از اين ناملايمات را ندارند. در اين مقاله سعي شده با نگرشي جامع آسيب هاي زيست محيطي و سازه اي پل ها و سازه هاي آبي اين رودخانه بر اثر برداشت غير اصولي شن و ماسه از بستر رودخانه زاينده رود بررسي و تا حد مجال راهكارهايي در اين زمينه ارائه گردد.

كلمات كليدي:

پايداري سازه اي ، پل ها ، فاصله برداشت مصالح ، رودخانه ، زاينده رود اصفهان