شيشه به عنوان يك ماده مصنوعي در تمامي صنايع پس از يك دوره مصرف بايد بازيافت گردد يا اينكه دفن گردد. ازلحاظ بازيافتي تنها درصد محدودي از شيشه هاي موجود را مي توان بازيافت نمود و مابقي را بايد در فضاي قابل توجهي دفن نمود. اهميت اين موضوع و خصوصيات فيزيكي قابل توجه شيشه از جمله پايداري زياد در مقابل مواد شيميايي و سختي بالاي آن و پايداري در برابر خوردگي ،ما را بر آن داشت تا به بررسي شرايط آزمايشگاهي جايگزيني شيشه به جاي سنگدانه هاي بتن بپردازيم و مشكلات و راهكارهاي موجود در اين رابطه ارائه گردد.

كلمات كليدي:

بتن ، بازيافت ، واكنش قليايي سيليسي ، پوزلان