با شروع طرح توسعه معدن مس سرچشمه ، مقدار توليد از 80 هزار تن به 200 هزار تن در روز افزايش يافته و عمق نهايي كاواك به 862/5 متر خواهد رسيد. افزايش عمق معدن باعث طولاني تر شدن مسيرهاي باربري و افزايش زمان حمل بار شده و اين امر منجر به افزايش بسيار زياد تعداد كاميون در معدن مي گردد. جهت بررسي امكان استفاده از سيستم كاميوني به عنوان تنها سيستم حمل و نقل در معدن، تعدادكاميون مورد نياز در طرح توسعه محاسبه شد كه تعداد كاميون (125 تني) از سال ششم توسعه به بعد، از 70 به 136 عدد افزايش خواهد يافت. با توجه به هزينه هاي سرمايه گذاري وعملياتي زياد كاميونها (مخصوصا هزينه لاستيك و سوخت)، به نظر مي رسد كه سيستم حمل و نقل در معدن با مشكل هزينه اي روبرو شود، لذا مجبور به استفاده از نوار نقاله براي حمل مواد به بيرون كاواك خواهيم بود. همچنين هزينه هاي حمل در سالهاي 1376-78 محاسبه و با مقايسه انها با يكديگر، مشخص شد كه هزينه هاي حمل از رابطه Y=11X-798/57 قابل محاسبه مي باشند (Y: هزينه هاي حمل مربوط به سال X) . با توجه به معادله داده شده ، هزينه هاي حمل با شيب بسيار زيادي (85 درجه) در حال افزايش مي باشد. در مورد انتخاب سيستم حمل مناسب در طرح توسعه معدن، سيستمهاي حمل و نقل در تعدادي ازمعادن بزرگ روباز دنيا مورد بررسي قرار گرفت. در زمينه استفاده از سيستم هاي حمل نواري در معادن روباز و راههاي ممكن جهت عبور نوار نقاله ازداخل كاواك به بيرون، مطالعاتي انجام شد و روشهاي قابل اجرا در سرچشمه بررسي گرديد. پس از تحقيقات به عمل آمده و با توجه به معادن مشابه، سيستم حمل نواري به همراه كاميون، استفاده از سنگ شكنهاي نيمه متحرك داخل كاواك، نوار نقاله هاي پر شيب و حفرگذرگاه در معدن پيشنهاد گرديد.

كلمات كليدي: