در معادن روباز كشور، انفجارها عموما با استفاده از فتيله انفجاري و يا چاشني الكتريكي انجام مي گيرد. يكي ديگر از روشهاي معمول براي انفجارهاي روباز، سيستم نانل است كه عل يرغم كاربرد گسترده در كشور هاي پيشرفته دنيا، سابقه استفاده چنداني در كشور ما ندارد. با توجه به استفاده از سيستم نانل در پروژه سد و نيروگاه گتوند عليا، فرصتي فراهم گرديد تا اين سه روش انفجاري در شرايط عملي كشورمان مورد ارزيابي قرار گيرد. آنچه كه در اين مقاله بصورت خاص مورد بررسي قرار مي گيرد، مقايس هاي فني- اقتصادي بين سه طريقه انتقال خط آتش (فتيله انفجاري، چاشني الكتريكي و سيستم نانل) است كه طي انفجار هاي متعدد مورد استفاده قرار گرفته است. در تمامي اين انفجارها كه در يك بازه زماني طولاني و به رو شهاي مختلف انجام گرفته اند، تمامي پارامتر هاي مهم در يك انفجار روباز (از جمله سلامت ديواره نهايي حاصل از انفجار، دان هبندي مصالح حاصل از انفجار، خرج ويژه، ميزان پاشنه باقيمانده پس از انفجار، ميزان پرتاب سنگ و ...) ثبت و مقايسه گرديده است. ضمن آنكه از نظر مسائل اقتصادي نيز، مقايسه ريالي هر يك از سه روش فوق الذكر انجام گرفته و در نهايت جم عبندي نهايي براي گزينش بهترين روش انتقال خط آتش از جنبه فني و اقتصادي ارائه شده است. بر اين اساس از نقطه نظر فني بهترين گزينه سيستم نانل شناخته شد. از نظر اقتصادي نيز هر چند مدار انفجاري با سيستم نانل، نسبت به مدار مشابه با فتيله انفجاري هزينه بيشتري در بر دارد، اما با در نظر گرفتن جميع نتايج حاصل يك انفجار روباز، استفاده از سيستم نانل بصرفه تر خواهد بود.

كلمات كليدي:

معادن روباز، آتشباري، سيستم نانل، اقتصاد معدن