رودخانه ي كن در شمال باختري تهران بزرگ قرار دارد . اين رودخانه پس از خارج شدن از بخش هاي كوهستاني البرز مركزي - جنوبي، با شيب نسبتاً زياد، ژرفاي كم و پهناي نسبي زياد، ويژگي هاي رودخانه هاي شرياني را نشان مي دهد . استعداد حمل رسوب اين رودخانه بالا است و براي اتلاف انرژي مازاد خود، جريان آب در آن تمايل به گسترش عرضي و توسعه دارد . رودخانه ي كن در بدو ورود به دشت، با كاسته شدن ناگهاني شيب آن ، شروع به رسوب گذاري مي كند و تا حد امكان بستر خود را پهن مي نمايد . در اين ناحيه آبرفت قديمي در ديواره هاي رودخانه ناپايدار و فرسايش پذير است و چسبندگي بين ذرات آن زياد نيست . برداشت بي رويه ي شن و ماسه از بستر رودخانه ، باعث ريزش سواحل، ايجاد به هم ريختگي در رسوبات بستر، تغيير سطح مقطع جريان، تخريب بستر رودخانه در بالادست ، تخريب زون هاي حاشيه اي، از بين رفتن پوشش گياهي، تغيير تراوايي موضعي و در نهايت ايجاد تغييرات مرفوديناميكي گرديده است . در پائين دست پل راه آهن تهران - تبريز برداشت و بهره برداري از معادن شن و ماسه ي رودخانه اي سبب پائين افتادن شديد بستر رودخانه گرديده است . در اين مقاله تغييرات مورفولوژيك رودخانه ي كن در پائين دست پل خط آهن تهران - تبريز، كه در آن بهره برداري از مصالح شن و ماسه صورت پذيرفته، مورد بررسي قرار گرفته است

كلمات كليدي:

ريخت شناسي، رودخانه، حوزه ي كن، برداشت شن و ماسه، فرسايش، پل راه آهن تهران - تبريز