در اين تحقيق تغييرات توپوگرافي بستر و ميزان گسترش چاله آبشستگي پيرامون سه مدل آبشكن متوالي با نسبت هـاي فاصله به طول 1/5 ، 2 ، 3 و 4 و زواياي 60 و 120 درجه در شرايط جريان زير بحراني و آشفته با بستر متحرك مـورد مقايـسه و ارزيابي قرار گرفت . نتايج نشان داد كه در هر دو زاويه بيشترين و كمترين ميزان عمق آبشستگي بترتيب مربوط به آبشكن هـاي بالادست و مياني مي باشد و با كاهش نس بت فاصله به طول آبشكن ها عمق آبشستگي اطراف آنها كاهش مي يابد . از طرفي عمق آبشستگي اطراف آبشكن هاي متمايل به بالادست 120) درجه ) بيشتر از آبشكن هاي پايين دست 60) درجه ) بوده و ناحيـ ه فعـال آبشستگي بر حسب طول قـائم آبـشكن بـراي آبـشكن هـاي متمايـل بـه بالادسـت در محـدوده 0 <a/L<2.3 ، 0 <b/L< 1 ، ،0 <b/L< 1 ،0 <a/L<2 و براي آبشكن هاي متمايل به پـايين دسـت در محـدوده 0< e/L< 1 , 0 < d/L<2 ،0 <c/L<0.68 قرار دارد . آبشكن هاي متمايل به بالادست بدليل اينكه پتانسيل فرسايش سـواحل در 0 < e/L< 1 , 0 < d/L<1/5 ،0 <c/L<1 صورت استفاده ار اين آبشكن ها كمتر است، بهترين پتانسيل را براي حفاظت ديواره هاي رودخانه نشان مي دهند . آبشكن هـاي متمايل به پايين دست بهترين پتانسيل را براي حفاظت بستر در اطراف خود نشان مي دهند .

كلمات كليدي:

آبشستگي، آبشكن، مهندسي رودخانه