وقوع فرسايش در بستر و ساحل رودخانه ها عمدتا بصورت تدريجي و يا توده اي رخ مي دهد و نتيجه آن تغييراتي است كه در شكل، مسير و ظرفيت رودخانه ها بوجود مي ايد. استفاده از پوشش ها كه از لحاظ عملكرد و اجرا ساده تر از ساير روشهاي حفاظتي است، يكي ازمتداولترين اقداماتي است كه جهت حفاظت مستقيم سواحل و بستر رودخانه ها انجام مي گيرد. استفاده از سنگ به عنوان پوشش در برابر فرسايش و آبشستگي يكي از روشهاي رايج جهت حفاظت سواحل و بستر رودخانه ها به شمار مي رود كه درايين خصوص مهمترين معيار طراحي يك پوشش سنگچين، تعيين اندازه سنگ مي باشد. تاكنون توسط محققين مختلف، معيارهاي متعددي جهت تعيين اندازه سنگ در پوششهاي سنگچين توصيه شده است كه در اينميان روشهاي ارائه شده توسط اسكارميا (والينگفورد)، پيلارزيخ و ماينورد بيش از ساير روشها مورد بيش از ساير روشها مورد استفاده قرار گرفته اند. در اين مقاله ابتدا فرمولبندي سه روش فوق شرح داده خواهد شد و پس از آن با ارائه يك مطالعه موردي كه مربوط تعيين اندازه سنگ در پوشش حفاظتي بخشي از رودخانه قره آغاج در استان فارس مي باشد، به مقايسه اين سه روش پرداخته خواهد شد. در اين مثال پس از تعيين دبي با دوره بازگشت مناسب ، با استفاده از نرم افزار Hec-Ras سرعت در مقاطع مختلف در طول مسير رودخانه تعيين مي گردد و با مشخص نمودن بازه هاي فرسايش پذير رودخانه، اندازه سنگ جهت اجراي پوشش سنگچين با استفاده از سه روش مزبور، تعيين مي گردد.

كلمات كليدي:

پوشش سنگچين ، اندازه سنگ ، مهندسي رودخانه