يكي از مشكلات اصلي تونل سوم كوهرنگ كه از ارتفاعات زراب و سرخ دوش عبور مي نمايد و جزء تونل هاي عميق به حساب مي آيد، برخورد با آبهاي زيرزميني تحت فشار زياد مي باشد، كه علاوه بر ايجاد مشكلات زياد در زمان حفر تونل باعث اعمال فشار بيش از حد توان پوشش بتني بر آن مي گردد. مقادير سطح ايستابي آب زيرزميني نسبت به تونل حداقل 60 متر و حداكثر 520 متر ستون آب مي باشد. براساس مطالعات گروه سازه، پوشش بتني پيش بيني شده براي تونل علاوه بر بار سنگ، حداكثر به ميزان معيني ستون آب را مي تواند تحمل نمايد. لذا وجود ستون آب به ميزان فوق الذكر تا 520 متر ستون آب خارج از تحمل پوشش بتني خواهد بود. در اين مطالعه، براساس پيشنهاد (1997) Schleiss افت ناشي از عبور آب از درون درزه و شكاف توده سنگ و منطقه تزريق شده محاسبه شده و در چهار حالت تركيبي قبل و بعد از تزريق تحكيمي و قبل و بعد از ترك خوردن پوشش بتني در بحراني ترين حالت يعني وقتي فشار آب درون تونل صفر مي باشد، فشار آب وارد شده بر پشت پوشش بتني محاسبه و ارائه شده است.

كلمات كليدي: