سازه هاي زيرزميني اعم از تونلها، ايستگاههاي مترو، سه راهي ها و سازه هاي تأسيساتي با وجود مشتركات متعدد در زمينه هاي طراحي، ساخت و نگهداري، سازه هاي متعارفي نبوده و هر كدام از آنها داراي نكات خاص فني مربوط به خود ميباشند . در زمان طراحي به دلايل متفاوت ميتوان معيارهاي مختل في را براي طراحي اين سازه ها انتخاب نمود . روش اجراي سازه نيز مي تواند در نوع خود بمنظور كاهش مشكلات اجرايي و همچنين محدوديت هاي شهري، در زمان اجرا مشمول تغييراتي باشد . بنابراين نگهداري اين سازه ها كه امري بسيار حياتي نيز ميباشد، تنها با مستند نمودن نقشه ها و مدارك عين ساخت متعارف ساختمانها مقدور نمي باشد . مواردي از قبيل شواهد ارزيابي سلامت سازه و اولويت آنها، تأسيسات شهري اثرگذار در نگهداري، حفظ معيارهاي طراحي اوليه و جزئيات لازم براي تهيه نقشه هاي عين ساخت شامل مختصات قرارگيري سازه در شبكه نقشه برداري عمومي، لزوم تدوين مناسب مدارك فني را تأييد مي نمايند. در اين مقاله سعي شده است با توجه به تجربه هاي بدست آمده از سازه هاي متروي تهران و خصوصيات آنها، روش تدوين مدارك فني مورد لزوم براي نگهداري و توسعه اين سازه ها مورد بررسي قرار گيرد.

كلمات كليدي:

مدارك فني مترو، ارزيابي ايمني ، نقشه هاي عين ساخت ، الگو هاي بهره برداري