در جهان امروز مشكلات جانبي ناشي از گسترش روزافزون صنعت، صدمات جبران‌ناپذيري بر زندگي آدميان و ساير موجودات زنده وارد كرده است. يكي از اين مشكلات، آلودگي محيط زيست در اثر استفاده از سوختهاي فسيلي نظير نفت، زغال سنگ و گاز است. استفاده از اين حاملهاي انرژي با پخش مواد آلاينده در محيط زيست همراه است. وسعت توزيع مواد آلاينده، به نوع كيفيت سوخت مورد استفاده بستگي دارد. انتشار مواد آلاينده تخريب محيط زيست و به ‌خطر افتدن سلامت انسانها را در پي دارد. مصرف سوختهاي فسيلي موجب توليد بخار آب، گاز كربنيك و گازهاي سمي همچون CO،SO2 و اكسيد نيتروژن(NOx) است. تمامي اين مواد غير از بخار آب، روي محيط زيست در سطح محلي، منطقه‌اي و جهاني اثر تخريبي دارند. از طرف ديگر گازهاي سمي موجود در هوا، با نزولات جوي تركيب شده و بارانهاي اسيدي به‌وجود مي‌آورند كه باعث آلودگي آب رودخانه‌ها، درياچه‌ها و مخازن زيرزميني شده و اثر تخريبي خود را در سطح منطقه نشان مي‌دهند. تاثير ديگر مصرف حاملهاي انرژي، گرم شدن سطح زمين و اثر گلخانه‌اي است. سوزاندن جنگلها در نيم‌قرن اخير، به ‌سرعت رشد يافته و در ميان دانشمندان و هواداران محيط زيست نگرانيهاي فراواني را دامن زده است. براساس چشم‌انداز انرژي جهاني 2002 (WEO)، تقاضاي انرژي در جهان از سال 2000 تا 2030، 50 درصد افزايش خواهد يافت، مگر اينكه سياستهاي تازه‌اي اتخاذ شود. از زمان وقوع انقلاب سنعتي تمركز دي‌اكسيد كربن در جو 30 درصد افزايش يافته كه يكي از علل تغييرات آب و هوايي جهان، افزايش همين گاز است. براساس پروتكل كيوتو، كشورهاي توسعه يافته بايد توليد گاز دي‌اكسيد كربن را 2/5 درصد كاهش بدهند كه اين مقدار كاهش، مشكلات آب و هوايي جهان را برطرف نخواهد كرد.

كلمات كليدي:

انرژي، زيست‌محيطي، آلودگي، آلاينده‌ها، سوختهاي فسيلي