به كارگيري صحيح روشهاي عددي در بررسي اندركنش سازه‌ها با محيط اطراف مي‌تواند كمك قابل توجهي به مهندس طراح در اتخاذ تصميم گيريهاي مناسب حين روند اجراي پروژه ارائه دهد. از طرفي، عمليات تونلسازي در زمين‌هاي شهري همواره توأم با مخاطراتي است كه عمده‌ترين آنها مسألة نشست سطح زمين و تاثير آن بر سازه‌هاي اطراف عمليات حفاري است. از اينرو پيش‌بيني ميزان نشست سطح زمين ضروري به نظر مي‌رسد. در اين مقاله نتايج تعدادي از تحليلهاي المان محدود براي پيش‌بيني نشست سطحي ناشي از حفاري تونلهاي دوقلوي متروي تبريز بررسي شده است. نتايج حاصله نشان مي‌دهد كه براي تونلسازي در محوطة باغ گلستان تبريز (گمانة شمارة 9) در شرائط زهكشي شده و با اعمال ضريب تصحيح ناشي از تزريق پشت آستركاري، نشست ناشي از تونل منفرد 7/13 ميليمتر است. مقادير حاصل از حفاري تونلهاي دوقلو نيز با افزايش فاصله‌ مركز به مركز تونلها ارائه شده است. بررسيهاي مزبور نشان مي‌دهد كه تغيير تعداد قطعات پوششي تاثير چنداني روي ميزان نشست سطحي ندارد. . همچنين نتايج مربوط به تغيير لنگرها و نيروهاي اثر كننده بر آستركاري تونل اولي ناشي از حفاري تونل دومي بررسي شده است.

كلمات كليدي:

تونلهاي دوقلو، آستركاري، مناطق شهري، متروي تبريز، نشست، روشهاي عددي