ساختار غالب شهرهاي ايران تركيبي از بافت قديم و جديد مي باشد ، بافت قديم كه در گذشته ، زندگي سنتي مردم در آن جاري بود با ورود مظاهر مدرن دچار دگرگوني شده ، از آنجا كه بافت قديم به يكباره مجبور به پذيرش عناصر و عملكردهاي پيش بيني نشده از قبيل حمل و نقل موتوري ، ساختمانهاي مدرن اداري ، تجاري ، آموزشي و ....... بوده است ، شتابزدگي ناشي از آن نوعي ناهمخواني بين بافت موجود و ساخت و سازهاي جديد را بوجود آورده كه اين روند حتي بر خلاف ايجاد سازمانها و ارگانها ودر پي آن ضوابط ، آئين نامه ها و دستورالعملهاي مربوط به حفظ و نگهداري بافت تاريخي و طرحهاي توسعه شهري ، همچنان ادامه دارد و باعث فرسودگي ناخواسته و روزافزون بافتهاي باارزش قديمي مي شود . اين بافتها در اغلب شهرها در قلب شهر قرار گرفته و سطح قابل توجهي را هم به خود اختصاص داده است با اين وجود غالبا از سرزندگي و پويائي لازم در شان يك فضاي غني شهري باشد برخوردار نيست. اقدامات موجود در رابطه با بافتهاي قديمي اگر هم توانسته باشد از فرسودگي آنها جلوگيري كند ، آنها را منجمد كرده و از رشد بازداشته و در نهايت به حالت موزه اي در آورده است . در واقع رشد شهرهاي ما نه از درون بلكه در پيرامون آنها شكل مي گيرد ، اين در حالي است كه در داخل شهرها سرمايه هاي كالبدي ، فرهنگي ، تاريخي و...... فراواني نهفته است . بنابراين ضرورت معاصر سازي بافت تاريخي به شدت احساس مي شود ، بدين منظور بايد در رگهاي جسم قديم شهر ، زندگي جديدي جريان يابد و اين مستلزم تغيير است تغييري كه بي آنكه به ماهيت شهر لطمه زند ، كالبد آن را براي زندگي جديد مهيا سازد . چرا كه تغيير ذات هستي است . در اين راستا مستند نگاري وضع موجود از دو جنبه اهميت مي يابد يكي از آن جهت كه وضعيت قبل از تغيير را براي آينده ثبت كند و ديگر آنكه پايه اي براي شناخت وضع موجود باشد .

كلمات كليدي: