پرداختن به معماري به عنوان يك زبان در سير تحول تاريخي آ ن و بررسي اين زبان در متن (context ) شهري كه در اين نوشتار، بافت تاريخي شهرهايمان است ، نياز به شناخت زبان معماري قديم و جديد و فرايند بنيادي وشيوه هاي مرمت و حفاظت مستمرو نيز تحويل و تأويل متن بواسطه ي علم هرمنوتيك خواهد بود.حسن فتحي در جايي اشاره مي كند :" هر قومي كه معماري بوجود آورده است، فرم هاي مطلوب خود را نيز - يعني فرم هاي خاص آن قوم، مانند زبان، لباس يا فرهنگ عامه - تحول بخشيده است . تا زمان فروپاشي مرزهاي فرهنگي در قرن گذشته، در تمام جهان شكل ها و جزييات محلي متمايزي در معماري وجود داشت و ساختمانهاي هر محل ، فرزندان زيباي پيوند ميان تصور مردم و نيازهاي آن ديار به شمار مي آمدند."به منظور تلفيق و تطبيق آگاهانه ميان كالبد جديد و قديم و ايجاد تعادل و توازن ميان اين دو زبان فراموش شده نياز به شناخت دو زبان معماري قديم و جديد و همچنين درك بافت گفتماني اي كه هر دو زبان در بستر آن به گفتگوي با مخاطب خويش ( مردم و نيازهايشان ) مي نشينند،خواهيم داشت.

كلمات كليدي:

گفتمان- متن - زبان - هرمنوتيك- مدرنيسم - زبان الگو - شيوه هاي مرمت و حفاظت مستمر -فرايند بنيادي