در اين تحقيق با ارائه چارچوبي براي مدل‌سازي سيستم‌هاي آبي، دو موضوع عمده در برنامه‌ريزي سيستم‌هاي منابع آب مورد توجه قرار گرفت. يكي پيچيدگي ساختاري مدل كه براي مواجهه با آن الگوريتم تركيبي تفاضلي تكاملي پيشنهاد شده است. موضوع ديگر پيچيدگي به لحاظ نوع متغيرها و پارامترها (عدم‌قطعيت) است كه براي مدل‌سازي آن، روش بهينه‌يابي سناريوها (تحليل سناريوها) بكار گرفته شده است. اين روش به تصميم‌گير در نيل به تصميم‌هاي قطعي در معرض شرايط و پارامترهاي غير‌قطعي كمك مي‌كند. هر دو روش به ترتيب در مدل‌سازي پيچيدگي‌هاي ساختاري وعدم‌قطعيت پارامترها موفق عمل كرده‌اند. الگوريتم تفاضلي تكاملي با توجه به ساختار ساده و حجم محاسبات كمتر در مقايسه با ديگر الگوريتم‌هاي تكاملي سريعتر به جواب مي‌رسد. تركيب آنها در قالب چارچوب پيشنهادي اين تحقيق به صورت مدل بهينه‌يابي كه در افق برنامه‌ريزي دلخواه تصميم‌گير كار مي‌كنند، امكان مدل‌سازي و حل طيف وسيعي از سيستم‌هاي منابع آب را از ساده تا پيچيده در اختيار تصميم‌گير (تحليل‌گر) قرار مي‌دهد. مدل پيشنهادي اين تحقيق، INDEEP، با 10 سناريوي 20 ساله براي برنامه‌ريزي عملكرد سيستم آبي زاينده‌رود در سالهاي 1354 تا 1373 استفاده شده است. اين مدل كه از الگوريتم تركيبي استفاده مي‌كند، با اطمينان‌پذيري 86%، 95% نيازهاي كشاورزي و با اطمينان‌پذيري 100%، 90% نيازهاي كشاورزي را تامين كرده است. مدل در تمام حالات 100% نيازهاي شرب و صنعت را تامين مي‌كند. نتايج مدل INDEEP نشان دهنده قابليت الگوريتم تركيبي تفاضلي تكاملي و مفهوم بهينه‌يابي سناريوها در حل مسائل دنياي واقعي است.

كلمات كليدي:

اطمينان‌پذيري، برنامه‌ريزي تفاضلي تكاملي، برنامه‌ريزي چند-دوره‌اي، بهينه‌يابي سناريوها، مدل‌سازي عدم قطعيت