با افزايش تقاضاي مصرف آب در بخشهاي توليد انرژي، آبياري و كشاورزي و مصارف بهداشتي و شهري، سازه هاي انتقال آب بايد بتوانند با برآورده ساختن حداقل هزينه هاي ساخت ونگهداري، با حداكثر بازدهي آب را به محل مصرف انتقال دهند. بازدهي آب انتقال يافته بر پايه مقدار آب انتقال يافته به محل مصرف، نسبت به مقدار آب ورودي به پشت سد، سنجيده مي شود، لذا مصالح غيرقابل نفوذي كه ضريب زبري هيدروليكي كم وشكل پذيري مناسب در شيبها و مقاطع مختلف را داشته باشند و بتوانند بازدهي انتقال آب را افزايش دهند، مورد توجه محققان قرار گرفته است. از جمله مصالح نوين مي توان به ژئوممبرين ها اشاره نمود كه مي توانند در كانالهاي خاكي و بتني به كار گرفته شوند تا نقايص اين كانالها را تا حد ممكن بر طرف نمايند و بر بازدهي انتقال آب افزوده شود. استفاده از روشهاي نوين پوشش كانال، مانند روش كارپي و مزاياي آن در اين مقاله مورد بررسي قرار مي گيرد تا نقش عناصر پليمري در سازه هاي هيدروليكي مورد توجه قرار گيرد.

كلمات كليدي:

ژئوممبرين، كانالهاي انتقال آب، پوشش كانالها، روش كارپي