ارزش يك اثرمعماري زماني رخ مي نمايد كه كليه عوامل موثر در جايگاه خود مورد توجه قرار گرفته باشند. در اين ارتباط منابع در دو دسته نرم افزاري و سخت افزاري تحت تأثير عامل اصلي مديريت موضوع ارزشي بودن اثر معماري را مي توانند متحقق سازند. در اين راستا مهمترين مؤلفه هاي شاخص درمعماري نوين وفوق نوين در سطح جهاني ميتواند دقت در تأمين بسندگي كميت مادي در تحقق كيفيت و زيبايي باشدواين موضوع در معماري سنتي با قالب صلابت و ظرافت در ساختمان با غايت تعادل ميان لزوم و كفايت يا بعبارتي ؛ بايستگي و شايستگي مؤلفه هاي تكميل كننده اثر معماري يعني سازه و تزئينات در معماري با رسوخ و تبلور محتواي معنوي و فرهنگي اثر در كالبد مادي و شكلي آن حاصل مي شود. لذا اگر معماري سنتي توانسته در طول ساليان متمادي هويت وكارآيي و نقش خود رادرتاريخ و فرهنگ و و نيز مانايي ،(durability) پايايي ،(stability) زندگي عادي روزمره مردم حفظ نمايد؛ تنها به كمك عوامل تأمين كننده پايداري(sustainability) آثار بوده و از نقطه نظر رويكردهاي سازه اي،تزئيناتي و معماري؛ در نقشي به سزا ودرحد لزوم وكفايت عملكردي به ، صورتي يكپارچه رخ نموده است. پس مي توان به صورتي مستند و مستدل ويژگي مشترك بين معماري سنتي و معماري فرافناورانه(hightec) را در يكپارچگي معماري، سازه و تزئينات دانست زيرا اگر در معماري سنتي نمي توان بين اجزاي فوق هيچ گونه جدايي را قائل شد؛ در معماري فرافناورانه نيز اين عمل غير قابل انجام مي باشد. در حقيقت در اين دو روش يك نوع سازگاري عيني بين معماري، سازه و تزئينات وجود دارد.

كلمات كليدي:

ارزش، سازگاري، معماري، سازه، تزئينات، سنتي ، فرافناوري، ژنتيك معماري ارزشي