وقوع بحران در جهان امروز ، امري اجتناب ناپذير است و پيامد وقوع بحران ، مختل شدن کليه فعاليت هاي سازماني و به خطر افتادن جان انسانها و سرمايه (دارايي ها و تجهيزات) مي باشد. لذا لازمست مديران ارشد در سازمانها ، با تفکر و انديشه قبل از بروز شرايط بحراني بدنبال راهکار اجرايي باشند تا از شدت خسارات کاسته شود. اين مقاله به روش توصيفي قصد دارد با نظم بخشيدن و کاربردي کردن تفکرات ، خط مشي مشخصي را براي مقابله با بحران ارائه نماي د. لازم به ذکر است که با توجه به تفاوت هاي ساختاري در هر سازمان ، اجراي کا مل برنامه هاي مقابله با بحران ، به شکل الگوي واحد را عملاً غيرممکن مي ساز د. هر سازماني با توجه به شرايط محيطي و درون و برون سازماني خود ، مي بايست برنامه شرايط اضطرار خود را طراحي و اجرا نمايد.از عوامل مؤثر در کنترل بحران چهار عامل را مي توان برشمرد : 1- انسان 2- فرهنگ سازماني-3 ساختار سازماني 4- راهبرد که عامل راهبرد ، با اهميت ترين نقش بوده و غيرقابل انکار اس ت. راهبرد کليه برنامه ها و سيستم ها و روش هايي است که براي مقابله با بحران تنظيم مي شو د. مهمترين اصلي که در تدوي ن برنامه هاي راهبردي مي بايست لحاظ گردد آنست که نجات جان انسانها در اولويت نخست درنظرگرفته مي شود و بقيه موارد در اولويت بعدي جاي مي گيرن د. برنامه راهبري مقابله با بحران از چهار مرحله تشکيل مي شود : 1- استقرار تيم طراح 2- بررسي قابليت ها و خطرات 3- توسعه طرح -4 اجرا و پايش طرح شرايط و عوامل مؤثر بر وقوع بحران شامل : فاکتورهاي منطقه اي ، فاکتورهاي جغرافيايي ، اختلالات تکنولوژيک ، خطاهاي انساني (به عنوان عامل شايع خطرات محيط کا ر) ، خطرات ناشي از فيزيک فعاليت ، عدم نظارت کافي درنظر گرفته مي شود. نتيجه گيري : مديريت بحران درواقع ارزيابي اقداماتي است که به منظور کاستن دامنه خسارات در بحرانها صورت مي پذير د. اين امر وظيفه اي تخصصي اس ت. عدم وجود مديريت کارآمد در کنترل بحران به طور مؤثر و چشمگير به شدت بحران افزوده و منجر به خسارات جبران ناپذيري در مجموعه مي گرد د. لذا شايسته است به هنگام فعاليت رضايتبخش سازمان ، به فکر طرح هاي مقابله با بحران بود.

كلمات كليدي:

بحران ، مديريت بحران ، طرح مقابله با بحران ، شرايط اضطراري