جمهوري اسلامي ايران از لحاظ كالبدي و مزيتهاي ژئوپلتيكي و امكانات خدادادي آن، سرزميني يگانه است و با اينكه بالقوه قدرتمند و ثروتمند است، ولي در حال حاضر يك كشور قدرتمند به حساب نم يآيد و در اقطاب قدرتمند جهان نيز پيوند راهبردي محسوس ندارد . بعنوان مثال باداشتن دو هزار وهفتصد كيلومتر سواحل دريايي در شمال و جنوب و جنوب شرقي كشور و بطور كانوني در بزرگراه و تلاقي گاه سه قاره اروپا و آسيا و آفريقا قرار دارد و در يك بازار وسيع پر انرژي و با رونق بوده و مي تواند به عنوان يك مزيت جهاني محسوب شود، از اين جايگاه برخوردار نيست. از سويي ديگر صنايع دريايي و حمل و نقل دريائي مي تواند بيش از يكصد گروه صنعتي كشور را درتوسعه صنعتي تحت تاث ير قرار داده و بطور استراتژيك محور توسعه اقتصادي ضد وابسته جمهوري اسلامي ايران واقع شود و ضمن ايجاد هزاران فرصت شغلي، تعادل هاي جمعيتي بين شمال و جنوب ايران را موجب شده و در يكپارچگي بازارهاي منطقه نقش آفريني كند.با توجه به تجارب كشورهاي ژاپن و كره جنوبي و چين، اولين فاز مدل رشد وتوسعه اقتصادي تشخيص و تعيين گروه صنايع پيشرو بوده كه در يك اقدام استراتژيك ملي و همه جانبه و متشكل از سازنده و سفارش دهند و تامين كننده، بخش دولتي و خصوصي و كليه ذي نف عهاي كشور ، به انتقال و بومي كردن و ارتقاي تكنولوژي مناسب پردا ختند و از آنجا كه صنايع دريايي و حمل و نقل دريايي به دلايل مختلف ، مي تواند گروه صنايع پيشرو در توسعه اقتصادي ضد وابسته باشد، ضروري است براي صيانت از تماميت نظام ج مهوري اسلامي ايران و جلوگيري از به خطر افتادن منافع ملي، اولين فاز توسعه، يعني انتقال تكنولوژيهاي گروه صنايع دريائي در يك اقدام ملي انجام و مسير توسعه براي توسعه صنعتي و فعال شدن ساير صنايع و توسعه اقتصادي كشور فراهم شود.

كلمات كليدي: