تجربياتي كه در نيروگاهها با سوخت فسيلي و اتمي بدست آمده [1,2] نشان داده كه جدي ترين مشكلات خوردگي در سيستم خنك كنندة نيروگاه وجود دارد . هنگامي كه از آب دريا يا آب با املاح زياد در اين سيستم استفاده ميگردد، مشكلات خوردگي بسيار حادتر خواهد بود . علاوه بر نوع سيال خنك كننده، فاكتورهاي ديگري نيز وجود دارند كه مي توانند بر سرعت خوردگي سيستم خنك كننده تأثير گذارده و آنرا افزايش دهند . برخي از اين فاكتورها عبارتند از : دبي آب و ميزان اغتشاشي بودن جريان آن وجود ناخالصي در آب آلودگي هايي كه خوردگي موضعي را افزايش مي دهند . كلريزه كردن آب جهت مواد آلاينده استفاده از فلزات مختلف كه احتمال خوردگي گالوانيك را افزايش مي دهد . روشهاي مختلفي براي جلوگيري از خوردگي ارائه گرديده است اما در بين آنها حفاظت كاتدي در مقياس وسيعي در بخشهاي مختلف سيستم خنك كننده مورد استفاده گرفته و كاربرد آن با موفقيت نيز همراه بوده است . در بسياري از مواردي كه حفاظت كاتدي انتظارات مورد نظر را برآورده نساخته، يا به علت طراحي نادرست سيستم با به علت عدم تحليل درست شرايط كار در مراحل طراحي بوده است . مهمترين اجزائي كه در سيستم خنك كننده به روش كاتدي محافظت ميگردند عبارتند از : كندانسور پمپها كانالهاي آب خنك كننده شامل دريچه ها و توري هاي ثابت و متحرك سطح داخلي لوله ها در اين مقاله هر يك از اين موارد بتفكيك بحث ميشوند .

كلمات كليدي: