در فرآيند ساخت برجهاي خنك كننده بروشهاي مرسوم مسايل و موارد بازدارنده اي چه از نظر كارآئي و چه از نظر اجرائي و ساختاري وجود دارد و به منظور كاهش يا حل اين موارد مطالعات و پژوهشهايي در خصوص دستيابي براه كارهائي ساده تر و كاراتر در طراحي و ساخت و ساز اين سازه ها انجام پذيرفته است . اساس ساختمان اين برجها عبارت از ساره خود ايستائي است كه از عناصر كامپوزيتي ويژه و بصورت مدولار ساخته ميشود . اين عناصر بصورت پيش ساخته بوده و در محل مورد نظر بر روي پي بتوني نصب ميگردند . برج مورد نظر دو جداره بوده و توسط ديواره هاي تيغه اي شكل كه بصورت شعاعي نسبت به مركز برج جهت گيري شده اند، بهم متصل ميگردند . اين گونه برجها با توجه به كانالهاي مجاور يكديگر كه در تمام محيط سازه بوجود ميĤيند، ميتوانند در سطوح ارتفاعي مختلف جريانات هواي خارج را بداخل كانالهاي ايجاد شده هدايت نمايند تا در انتهاي پاييني كانالها از دريچه هاي مخصوص بداخل برج هدايت گردند . جريان هوايي كه بدين نحو در برج ايجاد ميگردد با جريان هوايي كه بصورت عادي از اطراف برج بداخل آن ميوزد جمع گشته و فرآيند اين دو وزش توان خنك كنندگي برج را بنحو چشمگيري افزايش ميدهد . يافته ها و طراحي ويژه اين سازه در نهايت ميتواند ما را به سازه هاي سبكتر با زمان ساخت كوتاهتر ، مقاومتر در مقابل زلزله و عوامل جوي و بالاخره كاراتر و ارزانتر رهنمون گردد . با محاسبات انجام شده مشخص گرديده كه برجي به قطر پاييني 98 متر و ارتفاع 120 متر نهايتا وزني معادل 800 تن خواهد داشت كه در مقايسه با برجهاي بتوني و فلزي بسيار سبكتر بوده و وزن آن فقط درصدي از وزن برجهاي مرسوم را دارا ميباشد . اين سبكي وزن فاكتور ارزنده و مهمي بلحاظ مقاومت در مقابل زلزله و نيروي وارده به آن ميباشد .

كلمات كليدي: