در اين مقاله ابتدا كاربرد كنترل كننده فازي جهت بهبود عملكرد سيستم كنترل دنبالسازي مدل خطي و چگونگي بهينه سازي آن توسط الگوريتم ژنتيكي تشريح مي شود . سپس نحوه استفاده از الگوريتم ژنتيكي در طراحي كامل سيستم كنترل فازي دنبالسازي مدل مرجع بهينه مورد بررسي قرار مي گيرد . معمولا طراحي سيستم كنترل دنبالسازي مدل خطي بر اساس مقادير مشخص پارامترهاي سيستم انجام مي شود، كه در نتيجه عملكرد آن در مقابل تغيير پارامترها حساس مي باشد بنابراين به منظور رفع اين عيب از كنترل كننده فازي استفاده مي گردد . از طرفي در صورتي كه دنبالسازي مدل تنها با استفاده از كنترل كننده فازي انجام شود مسير پاسخ ديناميكي كنترل كننده فازي به طور دقيق كنترل شده نيست لذا از تركيب دو كنترل كننده فوق مي توان به نتايج مطلوبي رسيد همچنين با استفاده از الگوريتم ژنتيكي توابع عضويت كنترل كننده فازي به گونه اي تنظيم مي شود كه خطاي دنبالسازي مدل مينيمم گردد و عملكرد كنترل كننده بطور قابل ملاحظه اي بهبود يابد در طراحي كامل سيستم كنترل فازي دنبالسازي مدل مرجع بهينه الگوريتم ژنتيكي علاوه بر كار تعيين توابع عضويت بهينه وروديها و خروجي كنترل كننده فازي وظيفه برآورد ضرايب رگولاتور نيز بر عهده دارد كه موجب استفاده كامل از توانايي جستجوي الگوريتم ژنتيكي در فضاهاي بدون قاعده و غيرخطي بمنظور يافتن پاسخ بهينه مي گردد . همچنين با استفاده از اين روش طراحي سيستم كنترل بهينه فوق براي سيستم كنترل دنبالسازي مدل غير خطي تعميم داده شده است . به عنوان يك كاربرد از سيستم فوق مي توان آن را جهت كنترل دور يك موتور القايي طراحي نمود كه نتايج شبيه سازي نشان دهنده بهبود دنبالسازي پاسخ بهمراه تنظيم دور مناسب موتور القايي مي باشند .

كلمات كليدي:

دنبالسازي مدل، كنترل فازي، الگوريتم ژنتيكي