سابقه كاربرد هيدروژن بعنوان جاذب اكسيژن محلول در محيط آبي، به دهه 30 بر مي گردد و پيشرفتهاي فرآيند اصلي در دهه 90 انجام گرفت . هم اكنون بخاطر حساسيت كار در نيروگاههاي هسته اي، كه نياز به آبي با 5 ppb غلظت اكسيژن محلول دارد، اين روش مورد استفاده قرار مي گيرد . در اين روش، هيدروژن با اكسيژن واكنش مي دهد . براي اينكه اين واكنش در دماهاي محيط به سرعت انجام گيرد خنثي نمودن نيروهاي بين مولكولي هيدروژن محلول ، يك پيش نياز است . اين مطلب توسط استفاده از يك كاتاليست مناسب، ممكن مي شود . هر چند كه هر يك از فلزات واسطه گروه 8 جدول تناوبي مي توانند مورد استفاده قرار گيرند، ولي پالاديوم بسيار مناسب است . در اين مقاله، عواملي كه بر راندمان سيستم تأثير مي گذارند مانند ميزان دسترسي به هيدروژن، ميزان اكسيژن محلول، زمان تماس و شرايط عملياتي مورد بررسي قرار خواهند گرفت . همچنين بررسي و مقايسه اي بين مقدار هيدروژن و هيدرازين مورد نياز جهت حذف اكسيژن در نيروگاههاي ايران در سال 1376 انجام خواهد گرفت .

كلمات كليدي:

اكسيژن محلول، كاهش كاتاليستي، حذف اكسيژن، آب جبراني