فلزات سنگين از عناصري هستند كه به وفور در پوسته زمين يافت مي شوند و طي فرآيندهاي صنعتي مختلف و از طريق مواد زائد صنعتي وارد محيط زيست مي گردند . بسياري از اين فلزات، سمي و خطرناك بوده و ضمن ورود به زنجيره غذايي و تجمع در بافتهاي زنده مي توانند مخاطرات گسترده اي را بر سلامت انسان داشته باشند . عناصري مانند مس، آهن، منگنز، روي، كبالت، موليبدن و ... عناصر ضروري براي موجودات هستند و در غلظتهاي كم، ارزش غذايي دارند اما هميم فلزات در غلظتهاي بالا مي توانند اثرات بازدارنده و نهايتاً اثرات سمي خود را ظاهر نمايند . برخي فلزات سنگين نظير كادميم، جيوه، سرب، ارسنيك، كروم و ... حتي در غلظتهاي كم نيز براي موجودات زنده به عنوان عوامل سمي شناخته شده اند . (1) فلزات سنگين قادرند با مواد آلي و معدني تشكيل كمپلكسهايي داده و به صورت تركيبات پايدار در محيط زيست باقي بمانند . اين عناصر در منابع آبي به حالتهاي محلول و نامحلول و به صورت يون، كمپلكسهاي آلي و معدني و يا همراه مواد معلق و كلوئيدي يافت مي شوند . اين فلزات نسبت به تشكيل كمپلكسهاي پايدار با اجزاي آلي متفاوت عمل مي كنند و اثرات سمي آنها بر موجودات زنده نيز يكسان نبوده و به صورت هاي مختلف ظاهر مي شود (1). اثرات بهداشتي و زيست محيطي گسترده ناشي از فلزات سنگين مختلف بخوبي شناخته شده است . اين فلزات با روشهاي متعارف تصفيه قابل جداسازي نبوده ودر صورت ورود به سيستم هاي تصفيه بيولوژيكي فاضلاب كه براي شهرها متداول است، اختلال ايجاد كرده و در غلظتهاي بالا با وارد كردن شوك ناشي از بار ورودي، احتمال توقف عمل تصفيه در كل سيستم وجود دارد . با توجه به مشكلات عديده فلزات سنگين و ضرورت حذف آنها، روشهاي خاص جداسازي مانند روشهاي شيميايي و برخي روشهاي بيولوژيكي مطرح مي باشند كه يكي از اين روشهاي بيولوژيكي استفاده از جذب توسط ميكروارگانيسمهاي مختلف مي باشد . جلبكها از جمله موجوداتي هستند كه در توليد محصولات تجاري، به عنوان منبع غذا نيز مورد استفاده قرار مي گيرند . به علاوه كاربرد جلبكها در تصفيه فاضلاب به روش بركه تثبيت قدمت زيادي دارد ولي استفاده از آنها براي جذب سطحي فلزات سنگين از روشهاي جديدتر محسوب مي گردد . جلبكها قادرند با فلزات سنگين تشكيل كمپلكس داده و در جداسازي فلزات از فاضلابها و آبهاي آلوده مؤثر باشند . (6)

كلمات كليدي: