صنعت راه آهن در دهه هاي اخير با ويژگيهايي از قبيل محافظه كاري ، توليد محوري و بي ميلي در مواجهه با آينده شناخته مي شد . هرچند بررسي ها نشانگر اين امر است كه صرفاً دلايل نيمي از اين مشكلات در درون راه آهنها قراردارد و بخش عمده آن متوجه رويكرد سياسي- اجتماعي دولتها و متعاقباً دخالت در امور راه آهن مي باشد ، بر اين اساس طي سالهاي 1970 راه آهن ها با بحرانهاي گسترده اي در زمينه هاي مالي و بهره برداري مواجه شدند ،كه براي حل آن بر آن - دهه 80شدند تا ساختار و مقررات ناظر بر صنعت راه آهن را مورد بازنگري قرارداده و تغييراتي را عمدتاً با هدف افزايش كارايي و بهبود و ارتقاي خدمات به انجام برسانند .اين تغييرات كه در ابعاد ساختاري عمدتاً به صورت تجربه اشكال مختلفي از جداسازي امور بهره برداري از زيربنايي بود ، با توجه به ميزان و نوع آنها و اشكال مختلف فعاليت و ارتباطات شركتهاي بهره بردار و شركتهايي كه امور زيربنايي را در اختياردارند درگونه ها و مدلهاي مختلف ساختاري قابل گروه بندي مي باشند دراين مقاله ضمن بررسي و تحليل مدلهاي مختلف تجديد ساختار و همچنين بررسي معايب و مزاياي هر يك ، راه كارهايي در زمينه تجديد ساختار شركت راه آهن ج.ا.ا ارايه مي گردد .

كلمات كليدي:

تجديدساختار ، جدايش عمودي ، يكپارچگي عمودي انحصاري ، يكپارچگي عمودي رقابتي ، انحصار طبيعي