شهر تهران به عنوان مركز سياسي و اقتصادي و فرهنگي ايران نقطه در كشور به اقتصاد جهاني و دروازه ورود سرزمين به فناوريهاي پيشرفته جهاني و جايگاه اصلي تعامل و تبادل فرهنگ هاي جهاني با فرهنگ ملي و خرده فرهنگهاي بومي سرزمين با يك ديگر مي باشد. جمعيت مجموعه شهري تهران در كمتر از 200 سال از 15000نفر به هفت ميليون نفر در حوزه مركزي و به 11 ميليون نفر در كل مجموعه رسيده است. وسعت تهران در كمتر از 130 سال تا حدود 190 برابر رشد رده و طبعا تعداد ساختمانهاي مسكوني و غير مسكوني آن به همين نسبت از رشد سريع و لجام گسيخته يي برخوردار بوده است. آشكار است كه اين سرعت رشد زمام هر نوع پايش جدي و اصولي را از كف مديران شهري مي ربايد.پس تهران شهري است با ساختمانهاي به شدت آسيب پذير، از سوي ديگر شهر تهران روي 3 گسل جنبان در دامنه جنوبي البرز بنا شده و افزون بر آن تعدادي گسل ريز و درشت ديگر تمام سطح اين شهر را در معرض نكانهاي هميشگي قرار داده اند. به اين ترتريب نگهداري تهران در برابر خطر زمين لرزه تنها يك ضرورت محلي نيست بلكه بايذد آن را جزء جدا نشدني از استقلال و حاكميت ملي و جزء ضروري از ساز و كار صلح و امنيت منطقه اي و جزء بسيار مهم در معادلات اقتصادي و سياسي جهان دانست. هرچند در نيم سده گذشته تهران با ساخت و سازهاي مهندسي در صنعت ساختمان آشنا شده و در 2 دهه گذشته استانداردهاي ساختمان سازي و مصالح ساختماني در كشور توسعه يافته اما تهران هم چنان در برابر زمين لرزه، ناپايدار و خطرپذير است . چرا؟ در اين گفتار كوشش شده است نقش دولت براي افزايش پايداري تهران در برابر زمين لرزه و برخي از دليل هاي عمده ناكامي دولت در رسيدن به هدف بازگشايي شود.

كلمات كليدي:

تهران ، زمين لرزه، مقاوم سازي، ساختمان، قانون