تهران با وسعتي حدود 700 كيلومتر مربع و جمعيتي بالغ بر 8 ميليون نفر در دامنه كوههاي البرز واقع شده است كه گسلهاي فعال لرزه زا مانند مشاء، شمال تهران، شمال و جنوب ري و همچنين ده ها گسل فرعي ديگر همواره اين شهر تاريخي را تهديد مي كنند. خطرپذيري لرزه اي اين شهر و همچنين آسيب پذيري المانهاي فيزيكي شهر و وضعيت ساخت و ساز فعلي باعث شده است كه ميزان ريسك در سطح افزاينده اي قرار گيرد. براي كنترل و كاهش ريشك در اين كلان شهر، مديريت بحران در قالب الگوريتم علمي آن شايد تنها راهكاري است كه در يك كالبد فضايي متشكل از شهر، مردم و زمان به نحو مطلوب عملگرا باشد، پيشگيري، آمادگي، مقابله، امداد و نجات و بازسازي كالبد فيزيكي و روحي رواني سانحه ديدگان ازجمله فازهاي مديريت بحران در يك چرخه به هم پيوسته مي باشند. ركن اصلي مديريت بحران، فاز پيشگيري و آمادگي است كه مديريت هدايت مطلوب علميان منتج به كاهش ريسك مي گردد . با انجام اين مهم، حجم عملياتي فازهاي مقابله، جستجو، امداد و نجات و بازسازي كالبد فيزيكي و روحي رواني شهر با يك شيب بسيار زياد كاهش يافته و قابل كنترل و عملياتي مي گردد. در اين مطالعه سعي مي شود ضمن معرفي ساختار مديريت بحران در ژاپن و تاريخچه اي ازمديريت بحران در كشور، الگوريتمي براي مديريت بحران در كشور ارائه شود.

كلمات كليدي:

مديريت بحران در ژاپن، مديريت بحران در تهران، كاهش ريسك