امروزه مدل هاي رفع اختلاف كه امكان در نظر گرفتن نظرات تصميم گيرندگان مختلف در يك سيستم را فراهم مي سازند، به تدريج جايگزين مدل هاي تصميم گيرنده چند معياره مي شوند، افزايش ساخت و ساز در تهران و رشد بي رويه جمعيت در اين كلان شهر ، ميزان مصرف آب را به يك ميليارد مترمكعب در سال رسانده است. دفع فاضلاب عمدتا از طريق چاه هاي جذبي قديمي صورت مي گيرد. بنابراين، آب هاي برگشتي ازمصارف مختلف، از مهمترين منابع، تغذيه و آلودگي آبخوان تهران مي باشند، بخشي از فاضلاب توليد شده در تهران به رودخانه هاي محلي و كانال هاي جمع آوري آب هاي سطحي مي گردد و روان آب هاي سطحي و جريان هاي محلي راتا حد زيادي آلوده مي كند. اين روان آب هاي آلوده به همراه آبهاي زير زميني استحصال شده در نواحي جنوبي تهران به مصرف كشاور زي مي رسندكه آلودگي خاك و محصولات كشاورزي را در پي داشته اند. سازمان ها و بخش هاي مختلفي از جمله شركت آب و فاضلاب تهران، سازمان آب منطقه اي تهران، سازمان حفاظت محيط زيست، وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشكي و ديگر بخش هاي مرتبط با ساخت و ساز در شهر در مديريت كيفي آبخوان تهران نقش دارند كه با توجه به مطلوبيت هاي سازماني خود، اهداف متفاوت و گاه متضادي رادنبال مي كنند. اختلاف هاي موجود مي تواند در وضعيت كيفيت آب و تكميل يا بهره برداري بهينه از زير ساخت هاي شهر مانند شبكه جمع آوري فاضلاب تهران موثر باشد. در اين مقاله با توجه به مولفههاي پيچيده سيستم و طرح هاي توسعه در دست انجام براي نخستين بار كاربرد يك مدل چانه زني مرحله اي (Sequential Bargaining Theory) در مديريت كيفيت آب در آبخوان تهران مورد ارزيابي قرار مي گيرد. نتايج، نشان دهنده كارايي مناسب مدل پيشنهادي در مديريت كيفي منابع آب زير زميني در محدوده مورد مطالعه است.

كلمات كليدي:

رفع اختلاف، تئوري چانه زني مرحله اي Rubinstein، آبخوان تهران