در شرايط فعلي طرح هاي تفضيلي مبناي قابل دفاعي براي تدقيق كاربريها، توزيع تراكم و ضوابط ساخت و ساز ندارند و ويژگي همگن ارائه شده در آنها به شكل گيري بافتهاي يكنواخت و عاري از هويت و زيبايي شناسي شهري منتجر مي شود. عواطف و احساسات انساني، خاطره هاي جمعي وارزشهاي اجتماعي در اين نوع برنامه ريزي ها جايگاهي ندارند. طرح ويژه نوسازي، بسته به نرم افزاري مداخله در بافت فرسوده است كه در چارچوب سياست هاي طرح جامع تهيه ميشود . ارقام و سرانه هاي آن در چارچوب طرح بالادست توسط مراجع قانوني تصويب مي شود. پس از آن توده گذاري و تركيب احجام، شكل فضا، سيماي بافت، توزيع سرانه ها، كاربري و تراكم در چارچوب كليات ارقام مصوب تعيين مي شود.درمرحله آخر پروژه هاي مستقل و برنامه مديريت اجرايي طرح تهيه و ارائه مي شود. طرح نوسازي تلفيق هوشمند و هدفدار از طرح هاي تفضيلي، منظر شهري و مديريت اجراست. نگرش منظرين، به كيفيت توزيع مطلوب كمي فضاها يا كاربريهاي شهري كمك مي نمايد و خلا ناشي از ديد برنامه اي را تا حدود زيادي جبران مي كند. در اين نگرش امكانات و محدوديت هاي جديدي براي تراكم پيدا مي شود . رابطه تبادلي ميان مطلوبيت هاي برنامه اي تراكم و كيفيت توزيع كمي و قابليت هاي مبتني بر منظر شهري مي تواند ضرورتهاي كاركردي را باارزشهاي هويتي و زيبايي شناختي تركيب نمايد و در قلمروهاي متفاوت شهري بر ارزشهاي ساختار ي آن تاكيد كند.

كلمات كليدي:

بافت فرسوده، نوسازي، طرح منظر شهري، سازمان فضايي، محله