CIVILICA We Respect the Science
ناشر تخصصی کنفرانسهای ایران
عنوان
مقاله

بررسی ممنوعیت آزار بدنی و نفی اقرار ناشی از اجبار در حقوق داخلی و اسناد بین المللی

اعتبار موردنیاز : ۱ | تعداد صفحات: ۱۷ | تعداد نمایش خلاصه: ۲۶۶ | نظرات: ۰
سال انتشار: ۱۳۹۳
نوع ارائه: سخنرانی
کد COI مقاله: CONFIR01_390
زبان مقاله: فارسی
حجم فایل: ۱۹۵ کیلوبایت (فایل این مقاله در ۱۷ صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد)

راهنمای دانلود فایل کامل این مقاله

اگر در مجموعه سیویلیکا عضو نیستید، به راحتی می توانید از طریق فرم روبرو اصل این مقاله را خریداری نمایید.
با عضویت در سیویلیکا می توانید اصل مقالات را با حداقل ۳۳ درصد تخفیف (دو سوم قیمت خرید تک مقاله) دریافت نمایید. برای عضویت در سیویلیکا به صفحه ثبت نام مراجعه نمایید. در صورتی که دارای نام کاربری در مجموعه سیویلیکا هستید، ابتدا از قسمت بالای صفحه با نام کاربری خود وارد شده و سپس به این صفحه مراجعه نمایید.
لطفا قبل از اقدام به خرید اینترنتی این مقاله، ابتدا تعداد صفحات مقاله را در بالای این صفحه کنترل نمایید.
برای راهنمایی کاملتر راهنمای سایت را مطالعه کنید.

خرید و دانلود فایل مقاله

با استفاده از پرداخت اینترنتی بسیار سریع و ساده می توانید اصل این مقاله را که دارای ۱۷ صفحه است در اختیار داشته باشید.

قیمت این مقاله : ۳,۰۰۰ تومان

آدرس ایمیل خود را در کادر زیر وارد نمایید:

مشخصات نویسندگان مقاله بررسی ممنوعیت آزار بدنی و نفی اقرار ناشی از اجبار در حقوق داخلی و اسناد بین المللی

  موسی عاکفی قاضیانی - عضو هیئت علمی دانشگاه پیام نور ایران
  محمد حسن زاده - دانش آموخته کارشناسی ارشد رشته حقوق جزا و جرم شناسی

چکیده مقاله:

شکنجه و آزار بدنی از جمله اقداماتی است که در پاره ای از مواقع به جهت اخذ اقرار از متهمین در مرحله باز جویی توسط برخی ماموران دولتی مورد استفاده قرار می گیرند جدای از آنکه فقه اسلامی هر گونه شکنجه و آزار بدنی را ممنوع اعلام نموده است ، قانوگذار ایرانی نیز در مراحل مختلف سیاست تقنینی، آن را مردود دانسته و قوانینی سرکوبکرانه را جهت مامورنی که به هر نحو ممکن و به هر دلیلی اقدام به این عمل نمایند وضع نموده است . از سویی دیگر در کنواسیون های بین المللی و برخی نظام های حقوقی نیز شکنجه و آزار بدنی مردود دانسته شده و مکانیسم هایی به جهت جلو گیری ازعمل مجرمانه فوق در نظر گرفته اند، البته نکته قابل ذکر اینکه در بسیاری از کشور ها، این معاهدات و توافقنامه های بین المللی صرفا بر روی کاغذ بوده و قالبلیت اجرایی هرگز نداشته است که نمونه آ ن زندان گوانتامانو در آمریکا است که مصداق بارز نقض قوانین حقوق بشر به خصوص بخش های مربوط به ممنوعیت شکنجه و آزار بدنی می باشد . مقاله حاضر که به روش توصیفی - مقایسه ای تنظیم گردیده است با طرح یک فرضیه با این عنوان که امروزه ممنوعیت آزار و اذیت بدنی در اسناد بین المللی حقوق بشر به نحو کامل مورد پیش بینی قرار گرفته است به بحث و بررسی آن پرداخته که نتایج مطالعات انجام شده بیانگر آن است که بحث آزار و شکنجه بدنی در نظام حقوقی ایران و مقایسه آن با کنواسیون ها و معاهدات بین المللی دارای وجوهات مشترک ، اختلاف و سکونت قانونگذاران دو طرف را به همراه داشته است که البته هماهنگونه که عنوان گردید وجود مقررات فوق به تنهایی نتوانسته مفید به فاید بوده و متاسفانه برخی عدم ضمانت اجراها موجب گردیده که نتواند از اثر گذاری مناسبی برخوردار باشد .

کلیدواژه‌ها:

آزار بدنی، اقرار، اسناد بین المللی، حقوق داخلی، قانون ، شکنجه

کد مقاله/لینک ثابت به این مقاله

برای لینک دهی به این مقاله، می توانید از لینک زیر استفاده نمایید. این لینک همیشه ثابت است و به عنوان سند ثبت مقاله در مرجع سیویلیکا مورد استفاده قرار میگیرد:
https://www.civilica.com/Paper-CONFIR01-CONFIR01_390.html
کد COI مقاله: CONFIR01_390

نحوه استناد به مقاله:

در صورتی که می خواهید در اثر پژوهشی خود به این مقاله ارجاع دهید، به سادگی می توانید از عبارت زیر در بخش منابع و مراجع استفاده نمایید:
عاکفی قاضیانی, موسی و محمد حسن زاده، ۱۳۹۳، بررسی ممنوعیت آزار بدنی و نفی اقرار ناشی از اجبار در حقوق داخلی و اسناد بین المللی، اولین کنگره ملی تفکر و پژوهش دینی، قم، انجمن علمی پدافند غیرعامل ایران، شرکت پنام خط نوین، https://www.civilica.com/Paper-CONFIR01-CONFIR01_390.html

در داخل متن نیز هر جا که به عبارت و یا دستاوردی از این مقاله اشاره شود پس از ذکر مطلب، در داخل پارانتز، مشخصات زیر نوشته می شود.
برای بار اول: (عاکفی قاضیانی, موسی و محمد حسن زاده، ۱۳۹۳)
برای بار دوم به بعد: (عاکفی قاضیانی و حسن زاده، ۱۳۹۳)
برای آشنایی کامل با نحوه مرجع نویسی لطفا بخش راهنمای سیویلیکا (مرجع دهی) را ملاحظه نمایید.

مراجع و منابع این مقاله:

لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :

  • اردبیلی، م، ۱۳۸۷، حقوق بین المللی کیفری، چاپ چهارم، نشر ...
  • حجتی شرفی، غلامرضا، مجموعه کامل قوانین و مقررات محشای جزائی، ...
  • دیانی، ع۱۳۸۱، اقرار مبتنی بر شکنجه، مجلات حقوق دادرسی، شماره۳۲، ...
  • صادقی م.۱۳۸۱، جرم شکنجه در حقوق ایران، مجله علوم اجتماعی ... (مقاله ژورنالی)
  • صمدی پور، سعید، شکنجه در رژیم شاه، انتشارات مرکز اسناد ...
  • طاهری، محمد علی، خشونت ساختاری و فرآیند عدالت کیفری، انتشارات ...
  • طه و اشرافی، فریده ولیلی، دادرسی عادلانه _ ترجمه»، نشر ...
  • گلدوزیان، ا، ۱۳۸۶، حقوق جزای مومی، جلد اول، چاپ دهم، ...
  • ماوی، ۱۳۸۶، نشریه اختصاصی قوه قضائیه، شماره های ۶۵۷، ۷۲۳، ...
  • مدنی، ج، ۱۳۸۵، ادله اثبات دعوی، چاپ نهم، انتشارات پایدار، ...
  • موسوی، ع۱۳۸۲، شکنجه در سیاست جنایی ایران، سازمان ملل متحد ...
  • علم سنجی و رتبه بندی مقاله

    مشخصات مرکز تولید کننده این مقاله به صورت زیر است:
    نوع مرکز: دانشگاه پیام نور
    تعداد مقالات: ۴۳۳۶۰
    در بخش علم سنجی پایگاه سیویلیکا می توانید رتبه بندی علمی مراکز دانشگاهی و پژوهشی کشور را بر اساس آمار مقالات نمایه شده مشاهده نمایید.

    مدیریت اطلاعات پژوهشی

    اطلاعات استنادی این مقاله را به نرم افزارهای مدیریت اطلاعات علمی و استنادی ارسال نمایید و در تحقیقات خود از آن استفاده نمایید.

    مقالات پیشنهادی مرتبط


    مقالات فوق بر اساس داده کاوی مقالات مطالعه شده توسط پژوهشگران محاسبه شده است.

    مقالات مرتبط جدید

    شبکه تبلیغات علمی کشور

    به اشتراک گذاری این صفحه

    اطلاعات بیشتر درباره COI

    COI مخفف عبارت CIVILICA Object Identifier به معنی شناسه سیویلیکا برای اسناد است. COI کدی است که مطابق محل انتشار، به مقالات کنفرانسها و ژورنالهای داخل کشور به هنگام نمایه سازی بر روی پایگاه استنادی سیویلیکا اختصاص می یابد.
    کد COI به مفهوم کد ملی اسناد نمایه شده در سیویلیکا است و کدی یکتا و ثابت است و به همین دلیل همواره قابلیت استناد و پیگیری دارد.