CIVILICA We Respect the Science
(ناشر تخصصی کنفرانسهای کشور / شماره مجوز انتشارات از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی: ۸۹۷۱)

گواهی نمایه سازی مقاله نقد خویشتن عرفانی در شعر فارسی

عنوان مقاله: نقد خویشتن عرفانی در شعر فارسی
شناسه (COI) مقاله: LPMCONF01_0324
منتشر شده در کنگره بین المللی زبان و ادبیات در سال ۱۳۹۵
مشخصات نویسندگان مقاله:

مهرداد نصرتی - دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی و مدرس مدعو دانشگاه یزد،
یداله جلالی پندری - دکترای ادبیات فارسی و دانشیار گروه ادبیات فارسی دانشگاه یزد،

خلاصه مقاله:
نقد خویشتن آن است که پدیدآور در جایگاه منتقد اولیه ، خود به نقد اثر، روش و یا نگرش ادبی خویش اقدام کند. در عینحال؛ در تعریف نقد خویشتن، باید معلوم کرد که مراد از من یا خویشتن چیست آیا منظور من شخصی است)یعنی منتقد، در فردیت خود( یا من اجتماعی)یعنی منتقد بهعنوان عضوی از یک جامعه، مثل جامعۀ شاعران(، یا من بشری)یعنی منتقد بهعنوان یک انسان با مفهوم عام آن( و یا من الهی)یا عرفانی( من الهی یا عرفانی آن است که منظور از من ، منتقد، بهعنوان انسان که خلیفۀ خداوند در زمین است، باشد. انسانی که وظایف و تکالیفی دارد و قصور در انجام آنها، سزاوار انتقاد است و چه کسی شایستهتر از خود او برای انجام چنین نقدی ! در این پژوهش سعی خواهیم کرد که مفهوم این اصطالح را در حوزۀ خودانتقادی ادبی تعریف کنیم. برای این کار، به مطالعۀ شواهدی از نظم فارسی خواهیم پرداخت که شعرا من را با چنین مفهومی بهکار بردهاند و همزمان اثر، روش و یا نگرش ادبی خویش را مورد انتقاد قرار دادهاند.

کلمات کلیدی:
خودانتقادی، نقد خویشتن، من الهی یا عرفانی، شعر فارسی

صفحه اختصاصی مقاله و دریافت فایل کامل: https://www.civilica.com/Paper-LPMCONF01-LPMCONF01_0324.html