CIVILICA We Respect the Science
(ناشر تخصصی کنفرانسهای کشور / شماره مجوز انتشارات از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی: ۸۹۷۱)

گواهی نمایه سازی مقاله ارتباطات در مثنوی معنوی مولانا

عنوان مقاله: ارتباطات در مثنوی معنوی مولانا
شناسه (COI) مقاله: LPMCONF01_0657
منتشر شده در کنگره بین المللی زبان و ادبیات در سال ۱۳۹۵
مشخصات نویسندگان مقاله:

علی اکبر اعتباریان - دکتری مدیریت دانشگاه آزاد اسلامی اصفهان واحد خوراسگان
فایزه تقی پور - دکتری مدیریت دانشگاه آزاد اسلامی اصفهان واحد خوراسگان
حسین باغ شیخی - دانشجوی دکتری مدیریت دانشگاه آزاد اسلامی اصفهان واحد خوراسگان

خلاصه مقاله:
تمدن ایران زمین تعریفی عمیق ، لطیف و بسیار متفاوت از آنچه تا امروز به عنوان ارتباطات شناخته شده در خوددارد؛ از معنویات و نوشته های الهی گرفته تا ادبیات و به ویژه شعر، پدیده برقراری ارتباط همواره مورد توجهایرانیان قرار داشته است.مقاله حاضر، در پی ارایه آرا و نظریات ارتباطی حکیم عارف ، مولانا جلاالدین رومی به عنوان یکی از برجسته ترین چهره های ادبیات ،حکمت و عرفان ایران و اسلام است و به این منظور یکی از غنیترین آثار او یعنی مثنوی معنوی رامورد واکاوی ارتباطی قرار داده تا با بررسی مفاهیم ارتباطی موجود در این اثر و نیز با برقراری ارتباط نظری میان آنچه که امروزه علم ارتباطات نامیده می شود و آنچه که در فرهنگ کهن ایرانیدر ارتباط مورد توجه قرار گرفته می شد گامی هرچند کوچک درجهت بومی کردن این علم برداشته شود .روشکار به صورت کیفی و کتابخانه ای و اسنادی و با بهره گیری از شیوه هرمنوتیک که شناخته شده ترین روش برای بررسی و مطالعه آثار ادبی شعرا می باشد و به کمک فیش برداری از منابع و ماخذ مربوط به مثنوی ونیز نقدها وتفاسیر موجود و منابع ارتباطی انجام گرفته است. مولوی تمامی انواع ارتباطات را در چهار گونه ارتباطی : ارتباط با خویشتن ، ارتباط با خدا ، ارتباط با جهان هستی و ارتباط با همنوعان دسته بندی نموده است . وی خود شناسی رامحور اصلی تمامی انواع ارتباطات و نیز جوهر اصلی علوم و معارف بشری معرفی می کند و محقق شدن تمام اهداف انسان را منوط به تحقق خودشناسی می داند.

کلمات کلیدی:
ارتباطات ، انسان شناسی، خود شناسی، انواع ارتباط

صفحه اختصاصی مقاله و دریافت فایل کامل: https://www.civilica.com/Paper-LPMCONF01-LPMCONF01_0657.html