CIVILICA We Respect the Science
ناشر تخصصی کنفرانسهای ایران
عنوان
طرح

تحلیل ادواری بازار بیمه کشور (گزارش تحلیلی سال 1396 شماره 1)

اعتبار موردنیاز: ۰ | تعداد صفحات: ۱۹۷ | تعداد نمایش خلاصه: ۹۶
کارفرمای پروژه: پژوهشکده بیمه
سازمان/دانشگاه مجری پروژه: پژوهشکده بیمه
نوع محتوی : طرح پژوهشی تاریخ انتشار: مرداد ۱۳۹۷
کد COI طرح: R-287     تاریخ درج در سایت: ۲۵ دی ۱۳۹۷
زبان اصلی طرح پژوهشی: فارسی     دسته بندی علمی طرح پژوهشی: تجارت، مدیریت و حسابداری
این طرح فاقد فایل پیوست می باشد.

مشخصات نویسندگان تحلیل ادواری بازار بیمه کشور (گزارش تحلیلی سال 1396 شماره 1)

فرزان خامسیان - , مجری
سعید مددی - , همکار
محمد حسین رضایی - , همکار
کبری مفتخر دریایی نژاد - , همکار
لعیا ملکیان - , همکار
شیما سخایی - , همکار
مریم اثنی عشری - , همکار
امیر صفری - , مشاور
احمد پویان فر - , مشاور
امیر تیمور پاینده - , مشاور

چکیده طرح تحلیل ادواری بازار بیمه کشور (گزارش تحلیلی سال 1396 شماره 1):

محصول صنعت بیمه آرامش و اطمینان و امید نسبت به آینده است. همانند هر بازاری، هرچه کارکرد و سازوکار بازار بیمه متشکل تر، شفاف تر و کاراتر باشد، محصول با کیفیت و قیمت مناسب عرضه می شود. در این رهگذر شناسایی وضعیت موجود و وضعیت بهینه در صنعت بیمه می تواند به عنوان نقشه راه پیشرفت بیمه در نظر گرفته شود. در این راستا بخش تحلیل وضعیت بازار بیمه کشور، در دو محور تحلیل وضعیت موجود و بررسی چشم انداز آتی بازار بیمه سازمان دهی شده است. 
تحلیل وضعیت موجود حاکی از آن است که روند فصلی تولید حق بیمه همچون گذشته ادامه یافته است. روند فصلی تولید حق بیمه بیانگر این حقیقت است که در طول یک سال، بیشترین حق بیمه تولیدی به ترتیب متعلق به فصل تابستان، زمستان، پاییز و بهار می باشد. باید توجه داشت که تولید حق بیمه، نشان دهنده وضعیت تقاضای بازار بیمه می باشد. از مجموع حق بیمه تولیدی نزدیک به 52 درصد در گروه بیمه اتومبیل حاصل شده است. بیمه های زندگی و درمان نیز با در اختیار داشتن تقریبا 16 و 17 درصد حق بیمه تولیدی کشور دیگر گروه های بیمه می باشند. گروه سایر بیمه ها، مشتمل بر یازده رشته، تنها حدود 15 درصد حق بیمه تولیدی را شامل شده اند. 
از مجموع حق بیمه تولیدی استان های کشور سهم های متفاوتی را دارا می باشند. مطابق آخرین اطلاعات موجود، استان تهران بیش از 40 درصد بازار بیمه کشور را شامل می شود و در رتبه های بعدی، استان های اصفهان، خراسان رضوی، فارس، خوزستان و مازندران قرار دارند. البته با توجه به متفاوت بودن جمعیت و تولید استان ها با یکدیگر دو شاخص به شکل سهم استان از حق بیمه تولیدی تقسیم بر سهم استان از جمعیت و سهم استان از حق بیمه تولیدی تقسیم بر سهم استان از تولید ناخالص داخلی، برای مقایسه استان های مختلف به شکل قابل قبولی با یکدیگر مورد توجه قرار گرفته است که بازهم استان تهران با اختلاف از دیگر استان ها وضعیت بهتری دارد. به نظر می رسد، بهتر است بیمه در دیگر استان های کشور بیش از پیش شناسانده شود و فعالیت بیمه گری در آنها متناسب با ظرفیتشان (جمعیت و تولید) افزایش یابد. 
در تفکیک حق بیمه تولیدی بین شرکت های بیمه، ملاحظه می شود که سهم شرکت دولتی بیمه ایران به 5/34 درصد کاهش یافته است و شرکت های خصوصی 5؍65 درصد بازار را در اختیار گرفته اند و سهم شرکت بیمه ایران در فصول اخیر به یک سوم بازار کاهش یافته است. کاهش سهم بخش دولتی در بازار می تواند سبب ایجاد انگیزه برای گسترش هر چه بیشتر بخش خصوصی گردد. البته باید اشاره داشت که سهم چهار شرکت بزرگ بازار ایران، آسیا، البرز و دانا بیش از 60 درصد می باشد و بیش از 20 شرکت بیمه دیگر سهم 40 درصدی را در اختیار دارند. سهم بالای بیمه دولتی در صنعت بیمه می تواند زمینه ساز شکل گیری انحصار چند جانبه در بازار بیمه تا حدودی به صورت بازار رهبر- پیرو می باشد. 
سهم نگهداری مستقیم، اتکایی اجباری و اتکایی اختیاری از حق بیمه تولیدی به ترتیب، 80، 17 و 3 درصد می باشد. سهم کوچک اتکایی اختیاری تا حد زیادی از وجود اتکایی اجباری نشات می گیرد. باید توجه داشت که شرکت های بیمه موظف هستند در رشته های زندگی و غیر زندگی به ترتیب 25 و 15 درصد حق بیمه ها را بصورت اتکایی به بیمه مرکزی پرداخت کنند. در تحلیل وضعیت موجود و ظرفیت بالفعل بازار بیمه، بعد از بررسی حق بیمه تولیدی، وضعیت تعداد بیمه نامه های صادر شده، متوسط قیمت بیمه نامه، خسارت پرداختی و نسبت خسارت مورد بررسی قرار گرفته است. 
در تحلیل مالی و با مراجعه به شاخص های موجود ملاحظه گردید که سهم صنعت بیمه از سرمایه (نسبت سرمایه صنعت بیمه به مجموع سرمایه تمامی صنایع) 58؍1 درصد و سهم این صنعت از مجموع ارزش بازار (نسبت ارزش صنعت بیمه به ارزش کل بازار) 53؍1 درصد است که هر دو نرخ بیانگر کوچک بودن این صنعت می باشد. در حالی بانک ها و موسسات مالی حدود یک پنجم سرمایه و ارزش بازار را به خود اختصاص داده اند. علاوه بر این دو شاخص، وضعیت بازده دارایی، بازده حقوق صاحبان سهام، نسبت سرمایه به سود و نسبت P به E در صنعت بیمه نیز مورد بررسی قرار گرفته است. 

کد/لینک ثابت به این طرح پژوهشی

برای لینک دهی به این طرح پژوهشی می توانید از لینک زیر استفاده نمایید. این لینک همیشه ثابت است و به عنوان سند ثبت طرح پژوهشی در مرجع سیویلیکا مورد استفاده قرار میگیرد: https://www.civilica.com/R/287
کد COI طرح: R-287

پیش گفتار طرح پژوهشی

محصول صنعت بیمه آرامش و اطمینان و امید نسبت به آینده است. همانند هر بازاری، هرچه کارکرد و سازوکار بازار بیمه متشکل تر، شفاف تر و کاراتر باشد، محصول با کیفیت و قیمت مناسب عرضه می شود. در این رهگذر شناسایی وضعیت موجود و وضعیت بهینه در صنعت بیمه می تواند به عنوان نقشه راه پیشرفت بیمه در نظر گرفته شود. در این راستا بخش تحلیل وضعیت بازار بیمه کشور، در دو محور تحلیل وضعیت موجود و بررسی چشم انداز آتی بازار بیمه سازمان دهی شده است. 
تحلیل وضعیت موجود حاکی از آن است که روند فصلی تولید حق بیمه همچون گذشته ادامه یافته است. روند فصلی تولید حق بیمه بیانگر این حقیقت است که در طول یک سال، بیشترین حق بیمه تولیدی به ترتیب متعلق به فصل تابستان، زمستان، پاییز و بهار می باشد. باید توجه داشت که تولید حق بیمه، نشان دهنده وضعیت تقاضای بازار بیمه می باشد. از مجموع حق بیمه تولیدی نزدیک به 52 درصد در گروه بیمه اتومبیل حاصل شده است. بیمه های زندگی و درمان نیز با در اختیار داشتن تقریبا 16 و 17 درصد حق بیمه تولیدی کشور دیگر گروه های بیمه می باشند. گروه سایر بیمه ها، مشتمل بر یازده رشته، تنها حدود 15 درصد حق بیمه تولیدی را شامل شده اند. 
از مجموع حق بیمه تولیدی استان های کشور سهم های متفاوتی را دارا می باشند. مطابق آخرین اطلاعات موجود، استان تهران بیش از 40 درصد بازار بیمه کشور را شامل می شود و در رتبه های بعدی، استان های اصفهان، خراسان رضوی، فارس، خوزستان و مازندران قرار دارند. البته با توجه به متفاوت بودن جمعیت و تولید استان ها با یکدیگر دو شاخص به شکل سهم استان از حق بیمه تولیدی تقسیم بر سهم استان از جمعیت و سهم استان از حق بیمه تولیدی تقسیم بر سهم استان از تولید ناخالص داخلی، برای مقایسه استان های مختلف به شکل قابل قبولی با یکدیگر مورد توجه قرار گرفته است که بازهم استان تهران با اختلاف از دیگر استان ها وضعیت بهتری دارد. به نظر می رسد، بهتر است بیمه در دیگر استان های کشور بیش از پیش شناسانده شود و فعالیت بیمه گری در آنها متناسب با ظرفیتشان (جمعیت و تولید) افزایش یابد. 
در تفکیک حق بیمه تولیدی بین شرکت های بیمه، ملاحظه می شود که سهم شرکت دولتی بیمه ایران به 5/34 درصد کاهش یافته است و شرکت های خصوصی 5؍65 درصد بازار را در اختیار گرفته اند و سهم شرکت بیمه ایران در فصول اخیر به یک سوم بازار کاهش یافته است. کاهش سهم بخش دولتی در بازار می تواند سبب ایجاد انگیزه برای گسترش هر چه بیشتر بخش خصوصی گردد. البته باید اشاره داشت که سهم چهار شرکت بزرگ بازار ایران، آسیا، البرز و دانا بیش از 60 درصد می باشد و بیش از 20 شرکت بیمه دیگر سهم 40 درصدی را در اختیار دارند. سهم بالای بیمه دولتی در صنعت بیمه می تواند زمینه ساز شکل گیری انحصار چند جانبه در بازار بیمه تا حدودی به صورت بازار رهبر- پیرو می باشد. 
سهم نگهداری مستقیم، اتکایی اجباری و اتکایی اختیاری از حق بیمه تولیدی به ترتیب، 80، 17 و 3 درصد می باشد. سهم کوچک اتکایی اختیاری تا حد زیادی از وجود اتکایی اجباری نشات می گیرد. باید توجه داشت که شرکت های بیمه موظف هستند در رشته های زندگی و غیر زندگی به ترتیب 25 و 15 درصد حق بیمه ها را بصورت اتکایی به بیمه مرکزی پرداخت کنند. در تحلیل وضعیت موجود و ظرفیت بالفعل بازار بیمه، بعد از بررسی حق بیمه تولیدی، وضعیت تعداد بیمه نامه های صادر شده، متوسط قیمت بیمه نامه، خسارت پرداختی و نسبت خسارت مورد بررسی قرار گرفته است. 
در تحلیل مالی و با مراجعه به شاخص های موجود ملاحظه گردید که سهم صنعت بیمه از سرمایه (نسبت سرمایه صنعت بیمه به مجموع سرمایه تمامی صنایع) 58؍1 درصد و سهم این صنعت از مجموع ارزش بازار (نسبت ارزش صنعت بیمه به ارزش کل بازار) 53؍1 درصد است که هر دو نرخ بیانگر کوچک بودن این صنعت می باشد. در حالی بانک ها و موسسات مالی حدود یک پنجم سرمایه و ارزش بازار را به خود اختصاص داده اند. علاوه بر این دو شاخص، وضعیت بازده دارایی، بازده حقوق صاحبان سهام، نسبت سرمایه به سود و نسبت P به E در صنعت بیمه نیز مورد بررسی قرار گرفته است. 
شایان ذکر است که بازده دارایی های صنعت بیمه در حالی به چهار درصد نمی رسد که این صنعت باید حدود 14 درصد عوارض و مالیات (عوارض وزارت بهداشت، عوارض نیروی انتظامی، مالیات بر ارزش افزوده و عوارض صندوق خسارات بدنی) بپردازد. این عوارض و مالیات سبب شده صنعت بیمه از سودآوری کافی برخوردار نباشد و سرمایه گذاران تمایل چندانی نسبت به این صنعت نداشته باشند. اگر بازده صنعت بیمه با نرخ تورم و سود بانکی و بازده دارایی هایی چون مسکن مقایسه شود، این نتیجه حاصل می شود که هر چند این صنعت زیان ده نیست، اما سود آن کمتر از مقدار قابل قبول است. در واقع عوارض ذکر شده جذابیت صنعت بیمه برای سرمایه گذاران را کاهش داده است. 
بررسی چشم انداز بازار بیمه نیز در سه قسمت تحلیل بلندمدت (منحنی S)، تحلیل میان مدت (ادوار) و تحلیل کوتاه مدت (پیش بینی کوتاه مدت) تنظیم شده است. در تحلیل بلندمدت با استخراج منحنی S، نتیجه می شود صنعت بیمه ایران در مرحله رشد اولیه قرار دارد و انتظار نمی رود که در آینده نزدیک صنعت بیمه ایران این مرحله را پشت سر بگذارد و انتظار جهش در حق بیمه تولیدی کشور در افق زمانی کوتاه مدت و میان مدت وجود ندارد. ویژگی های این مرحله این است که در حالی که پیش شرط های بازار بیمه شکل گرفته است اما هنوز بازارها در سطح پایین عمل می کنند، سطح درآمد پایین بوده و ثبات اقتصادی بطور کامل وجود ندارد. 
بر اساس تحلیل میان مدت تقاضا و استخراج ادوار اقتصادی و بیمه ای، انتظار می رود در فصول آینده و با اتمام دوران رکود تولید ناخالص داخلی و حق بیمه تولیدی هر دو از وضعیت رکودی خارج شوند و حق بیمه تولیدی کشور افزایش یابد. البته با توجه به شروع دور جدیدی از تحریم های بین المللی علیه کشور به نظر می رسد ادامه روند آینده متفاوت از روند قابل استخراج از مشاهدات گذشته باشد و رشد چندانی از این طریق حاصل نشود.

در تحلیل کوتاه مدت، با توجه به شاخص های مالی و وضعیت بهتر صنعت بیمه نسبت به دیگر فعالیت های مالی و با توجه به وضعیت رکودی در چرخه بیمه ای و نیز با مد نظر قرار دادن این موضوع که وضعیت صنعت بیمه در کشور در مراحل اولیه منحنی S می باشد، انتظار می رود که در آینده حق بیمه تولیدی کشور علی رغم نوسانات فصلی افزایش یابد. بر اساس پیش بینی انجام شده، حق بیمه تولیدی کشور در تابستان، پاییز و زمستان سال 1397 به ترتیب 118.833.622، 78.033.402 و 97.223.514 میلیون ریال خواهد شد.
در مجموع باید اذعان داشت که تحلیل وضعیت موجود و بررسی چشم انداز آتی بیانگر وضعیت ضعیف صنعت بیمه و فقدان رشد و گسترش این صنعت متناسب با ظرفیت ها می باشد. در این خصوص اینگونه به نظر می رسد که یا محصولات بیمه ای در مقایسه با رقبا جذاب نیستند، یا مردم ریسک را نمی-شناسند، یا مردم به صنعت بیمه اعتماد ندارند و یا نهایتا در نتیجه رکود اقتصادی، تقاضای بیمه از اولویت طیف وسیعی از مردم جامعه خارج شده است. در واقع خرید بیمه به انتهای لیست خرید خانوارها منتقل شده است و در مواردی از سبد خرید خانوارها خارج شده است. 
همچنین به نظر می رسد لازم است اقداماتی اصلاحی در این خصوص انجام شود، از جمله این اقدامات می توان به کاهش قیمت بیمه نامه با کاهش تخلف و تقلب و نه کاهش نرخ های فنی، شناساندن بهتر بیمه گری و جلب اعتماد جامعه، ارایه محصولات جذاب و منحصربه فرد برای دهک های مختلف، شغل-های مختلف، اقشار مختلف و استان های مختلف اشاره کرد. منظور از محصول جذاب، محصولی است که چنانچه قیمت بالاتری هم داشته باشد ولی پوشش ریسک قابل توجهی برای بیمه گذار در پی داشته باشد. بر این اساس، به نظر می رسد سناریوی مطلوب بازار صنعت بیمه کشور آن است که از طرفی با ایجاد زمینه فرهنگی و اجتماعی تقاضا برای بیمه نامه افزایش یابد و سهم بیشتری از پس انداز جامعه وارد صنعت بیمه شود و از طرف دیگر از طریق افزایش قیمت بیمه نامه نیز بخش دیگری پس انداز جامعه در صنعت بیمه جریان پیدا کند. به بیان مختصر، سیاست بهینه بازار بیمه افزایش قیمت و ارایه محصولات جذاب به صورت همزمان می باشد. 
باید اشاره داشت که در سناریو بهینه بازار بیمه علاوه بر ارایه محصولات جذاب تر باید بهبود ساختار بیمه گری را نیز مد نظر قرار داد. صنعت بیمه کشور با تناقضات و عدم تعادل هایی مواجه است که باید در راستای اصلاح آنها قدم برداشت. مهمترین عدم تعادل های صنعت بیمه عبارتند از: عدم تعادل بین بیمه های زندگی و غیر زندگی، عدم تعادل بین بیمه اجباری و اختیاری، عدم تعادل در بخش اتکایی و زمینه های محدود سرمایه گذاری شرکت های بیمه. 
در بخش بعدی این طرح، به ارزیابی عملکرد صنعت بیمه پرداخته شده است. در این بخش عملکرد صنعت بیمه به طور کلی و همچنین به تفکیک شرکت های بیمه از سه منظر مالی، ریسک و توسعه مورد ارزیابی قرار می گیرد. اهمیت ارزیابی عملکرد از منظر مالی بدین جهت است که بیمه به عنوان یک بنگاه اقتصادی، همانند سایر بخش های اقتصاد برای تداوم فعالیت خود به دنبال حداکثر کردن سود بلندمدت می باشد. از طرف دیگر به دلیل پوشش ریسک، بیمه خود در معرض تمرکز ریسک قرار می گیرد و نسبت به سایر بخش های اقتصاد آسیب پذیری بیشتری نسبت به ریسک دارد، در نتیجه با اینکه شرکت های بیمه از جنبه بازرگانی مثل سایر بخش های اقتصاد، برای حداکثرسازی سود فعالیت می کنند، وجود و تمرکز ریسک، عملکرد این بخش را برای ماندگاری در فعالیت اقتصادی آسیب پذیر می کند. مولفه دیگر در تحلیل ارزیابی عملکرد صنعت بیمه، ارزیابی از منظر توسعه می باشد و این شاخص به دلیل اینکه نشان دهنده سهم شرکت های بیمه در پیشرفت و توسعه صنعت بیمه می باشد، حایز اهمیت است. 
در بخش ارزیابی عملکرد ده قسمت (سه قسمت مرتبط با ارزیابی مالی، چهار قسمت مرتبط با تحلیل ریسک و سه قسمت مرتبط با تحلیل توسعه) مختلف از یکدیگر تفکیک شده است. در قسمت اول به ارزیابی بازدهی در صنعت بیمه پرداخته می شود. شش شاخص مورد استفاده در این قسمت عبارتند از: شاخص بازده بیمه گری (نشان دهنده میزان سودآوری از محل فعالیت بیمه گری)، شاخص بازده سرمایه گذاری (بیانگر سودآوری شرکت بیمه با توجه به استفاده از منابع سرمایه گذاری) ، شاخص بازده کل (مشخص کننده میزان سودآوری شرکت های بیمه با استفاده از سرمایه ای که در اختیار داشته اند)، شاخص بازده دارایی (بیانگر سودآوری شرکت از محل دارایی ها)، بازده حقوق صاحبان سهام (بیانگر سودآوری شرکت از محل حقوق صاحبان سهام) و شاخص شارپ (بیانگر بازده متناسب با ریسک). 
در بخش دوم به ارزیابی کارایی صنعت بیمه تمرکز شده است. دو شاخص مورد استفاده در این خصوص عبارتند از: شاخص کارایی بیمه گری (توانمندی دستیابی به ستانده با استفاده از نهاده ها) و شاخص کارایی فنی (نمایش دهنده توانمندی شرکت بیمه در مدیریت پرداخت خسارت و کنترل ضریب خسارت). در بخش سوم ارزیابی عملکرد، به ارزیابی ثبات مالی پرداخته شده است. چهار شاخص بکار رفته در این قسمت عبارتند از: شاخص پایداری در شرایط جاری (مشخص کننده توان ادامه فعالیت جاری شرکت بیمه در حالت کلی در صورتی که تمامی تعهداتش انجام گردد)، شاخص پایداری در شرایط بحرانی (توانمندی شرکت در پاسخگویی به تعهداتش در شرایط بحرانی که شرکت توان جذب حق بیمه جدید یا درآمد سرمایه گذاری و... را نداشته باشد)، شاخص کفایت ذخایر (این شاخص درصدد بررسی کفایت ذخایر شرکت های بیمه برای پرداخت خسارت است) و شاخص زد-اسکور (این شاخص یکی از شاخص های مهم در زمینه سلامت مالی است. اهمیت این شاخص از آنجا ناشی می شود که این شاخص به صورت معکوس با شاخص ورشکستگی موسسه مالی ارتباط دارد).

به عنوان چهارمین موضوع مطرح شده در ارزیابی عملکرد صنعت بیمه، تحلیل ریسک مورد توجه قرار گرفته است. چهار شاخص مورد استفاده در این بخش عبارتند از: نسبت توانایی پوشش ریسک در شرایط عادی (توانایی شرکت در پرداخت خسارت مورد انتظار) شاخص احتمال عدم کفایت نقدینگی شرکت بیمه (تشریح کننده وضعیت مجموع دارایی های نقد شرکت در مقایسه با کل میزان خسارت مطالبه شده از طرف بیمه گذاران)، نسبت توانایی پوشش ریسک در شرایط بحرانی (نسبت توانایی شرکت بیمه در پرداخت خسارت های بزرگ) و شاخص توانگری (توانایی شرکت برای پوشش انواع ریسک هایی که در معرض آن قرار دارد، با استفاده از سرمایه موجود شرکت).
در بخش تحلیل ریسک نتایج با برآورد یک تابع چگالی احتمال حاصل شده است. تابع چگالی احتمال اشاره شده، مربوط به میزان کل خسارتی است که احتمال دارد از طرف بیمه نامه های منقضی نشده شرکت ادعا شود. از این توابع چگالی احتمال می توان اطلاعات زیادی ازجمله محتمل ترین و شدیدترین خسارت ممکن را استخراج نمود. همچنین با استفاده از این تابع چگالی احتمال و قرار دادن میزان دارایی نقد شرکت در آن، می توان احتمال اینکه در حال حاضر شرکت بتواند به موقع و به سادگی خسارت های ادعا شده از طرف بیمه گذاران را از محل دارایی های نقدش پرداخت کند، محاسبه کرد. بدین ترتیب شاخص های این بخش برای هر شرکت محاسبه شده است و می توان وضعیت شرکت های مختلف را با با یکدیگر مورد بررسی و مقایسه قرار داد.

نهایتا در آخرین قسمت از ارزیابی عملکرد صنعت بیمه، به تحلیل توسعه شرکت های بیمه پرداخته می شود. سه شاخص استفاده شده در این قسمت شاخص توسعه تولید (حق بیمه تولیدی هر شرکت)، شاخص توسعه مشتریان (تعداد بیمه نامه صادر شده هر شرکت) و شاخص توسعه فیزیکی (تعداد نمایندگان بیمه هر شرکت) می باشند. شاخص توسعه تولید و شاخص توسعه مشتریان بر اساس مقادیر قابل دسترس پنج فصل اخیر می باشد.

 

 

تهیه کنندگان طرح پژوهشی

کارفرمای پروژه:
مجری پروژه:
در بخش لیست سازمانها می توانید لیست سازمانهای کارفرما و مجری پروژه های علمی و گزارشهای تحقیقاتی ارتباط با صنعت دانشگاهها را مشاهده نمایید.

مدیریت اطلاعات پژوهشی

این طرح تحقیقاتی در بخشهای موضوعی زیر دسته بندی شده است:
  • صنعت بیمه > صنعت بیمه
  • گزارشهای مرتبط

    مقالات مرتبط جدید

    شبکه تبلیغات علمی کشور

    به اشتراک گذاری این صفحه

    اطلاعات بیشتر در مورد گزارشها

    گزارش فنی مدرکی است که به توصیف مراحل پیشرفت کار یا معرفی نتایج یک مطالعه فنی یا علمی می‌پردازد. امروزه گزارش‌های فنی در زمره منابع اطلاعاتی علمی و فنی مهم به شمار می روند. این نوع گزارش‌ها ممکن است در سطح یک سازمان برای استفاده داخلی یا چند سازمان توزیع شوند. غالب این گزارشها، هیچ وقت به صورت عمومی منتشر نمی شوند و در بخش منابع خاکستری سازمان بایگانی می گردند.